Saturday, March 25, 2017

කපුරු මල

 
සීතල සුළඟට අවුල් වී ගිය කෙහෙරැලි අතින් සකසා ගනිමින් වෙරෝනිකා ඉක්මන් ගමනින් අඳුරු මාවත දිගේ පිය නැඟුවේ "හෙල්සිං" නගරයේ ජනාකීර්ණම සාප්පුව අසලට යන්නටය. වෙලාව රාත්‍රී 9.00 ද පසු වී ඇත. මාවත් දිගේ දැල්වෙන වීදි ලාම්පු එලියට ඉඩ දී නිවෙස් වල විදුලි පහන් එකිනෙක නිවී යයි.

රාත්‍රී කාලයේදී නගරය එතරම්ම ජනාකීර්ණ නොවූවත්,  දිවා රාත්‍රී විවෘත "සිටි හාර්ට්" සාප්පු සංකීරණයේනම් කිසි විටෙකත් මිනිසුන්ගෙන් අඩුවක් නැත. නගරයෙන් පිටත රැකියා වලට ගොස් ආපසු එන්නන් සහ තැබෑරුම් වල කල් මරන පිරිමින්ගෙන්ද, රාත්‍රී සාද හමාර වී මං මාවත් දිගේ ඇවිදින පිරිස් වලින්ද විටින් විට රාත්‍රියෙහි නිහැඬියාව බිඳී යයි.

සිමෙන්ති ගල් ඇල්ලූ මාවත දිගේ මහ පාරට පැමිණි වෙරෝනිකා, සාප්පු සංකීර්ණය ඉදිරිපිට වූ අවන්හලෙන් උණුසුම් තේ කෝප්පයක් මිලදී ගෙන, අසල වූ එලිමහන් බංකුවක හරි බරි ගැසී වාඩි වූවාය. දුම්වැටියක්ද දල්වා ගත් ඇය තම බෑගය මඳකට බංකුවේ පසෙකින් තබුවේ කබාය සකසා ගන්නටය. කොහේදෝ සිට මතුවූ කෙසඟ කොලුවෙකු සැනෙකින් ඇගේ බෑගය රැගෙන වහා එතැනින් ඉගිලුනි. 

තැබෑරුමෙන් පිට වී මාවත  දිගේ ඉදිරියට ඇවිද එමින් සිටි සයිමන් දුටුවේ ගැහැණියගේ බෑගය උදුරා තමන් පසු කර යන්නට දිව එන කොලුවායි. හෙල්සිං නගරයේ ශරීර සුවතා මධ්‍යස්ථානය පවත්වාගෙන යන්නේ සයිමන්ය. ඔහු දිනපතාම තම අවසන් සේවා දායකයාත් පිටවූ පසු තැබෑරුමට ගොස් මඳ වේලාවක් ගත කරන්නට අමතක නොකරයි. පදමට මත් වී සිටියද, වහ වහා ක්‍රියාත්මක වූ සයිමන් බෑගය උදුරාගෙන දුවමින් සිටි කොලුවාව තම දෑතින් ග්‍රහණය කර ගත්තේ ඉහළ අහසේ සිට පියඹා විත් ක්ෂණයකින් තම ගොදුර ඩැහැ ගන්නා උකුස්සෙකු මෙනි.

බෑගය රැගෙන එය වෙරෝනිකා සිටි තැනට වීසි කරදැමූ සයිමන්, තරුණයාට දුන් වේගවත් පා පහරින් ඔහු වීසි වී ගොස් අසල වූ තාප්පයක ගැටී බිම ඇද වැටුනේය. වහ වහා එතනට දුවගෙන ආ වෙරෝනිකා, බිම වැටී සිටි කෙසඟ තරුණයා වෙතට පැමිණ ඔහු නැඟිට්ටවා ඔහුගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය. ලැජ්ජාවෙන් බිම බලා ගත් තරුණයා අත මුදල් නෝට්ටු කිහිපයක් තැබූ ඇය, ඔහුට යමක් පවසා පිටත් කොට සයිමන් දෙසට හැරෙද්දී සයිමන් වික්ෂිප්තව සිදු වෙමින් පවතින දෙය දෙස බලාගෙන සිටියේ සිදු වන්නේ කුමක්දැයි ඔහුට තේරුම් ගැනීමට අසීරු වූ නිසාය.

කොලුවා පිටත් කර හැරි වෙරෝනිකා සයිමන් වෙතට පැමිණ වේගවත් අතුල් පහරකින් සයිමන්ට සංග්‍රහ කලේ ඔහුට කිසිත් සිතා ගන්නටවත් ඉඩක් නොතබමිනි.

" මොකක්ද ගෑණියේ උඹට වෙලා තියෙන්නෙ ? "
වෙරෝනිකාගේ අතින් දැඩිව අල්ලා ගත් සයිමන් තරහෙන් පුපුරමින් මොර දුන්නේ තරහවත් ලැජ්ජාවත් දෙකම මුසු වූ ආවේගයකිනි.

" මොකක්ද මිනිහෝ ඔහේ ඒ කරපු කැත වැඩේ ?" වෙරෝනිකා ප්‍රශ්නයකින්ම පිළිවදන් දුන්නාය.

සයිමන්ගේ අත ගසා දැමූ වෙරෝනිකා
" තමුන් මොහොතකටවත් හිතුවද ඒ අසරණ කොල්ලා ඇයි මගෙ සල්ලි උදුර ගන්න ඇත්තේ කියලා, සමහර විට බඩගින්නට වෙන්න පුළුවන්, එක්කො අම්මට, තාත්තට, දරුවට, එහෙම නැත්නම් බිරිඳට බේත් ටිකක් ගන්න. ඒත් ඔහේ ? ඔහේ මොකක්ද කලේ ? ඒ අසරණයට ගැහුව මහ වීරයෙක් වගේ. ඕක මහ ලොකු වීර කමක්ද ? " යි අසමින් තමන්ට කෑ ගසද්දී සයිමන් කුමක් කියන්නද, කරන්නදැයි සිතා ගන්නට නොහැකිව එදෙස බලා සිටියේ ය.

" මේ මොන විකාරයක්ද ? ඔහොමද තමුන් උදව්වක් කලාම සලකන්නෙ මිනිස්සුන්ට ? තමුන් මහ පුදුම ගෑනියක්. මෙතනින් තොලොංචි වෙලා පලයන් යන්ඩ" කියමින් සයිමන් වහා එතනින් පිටත්ව යන්නට සැරසෙද්දී නැවතත් ඔහුගේ අතින් අල්වා ගත් වෙරෝනිකා පහන් ස්වරයෙන් ඔහු අමතන්නට වූවාය.

" සමා වෙන්න මහත්මයා, ඔබ කරපු දේ මට උදව්වක් උනත්, අර කොල්ලා අසරණ වෙලා උන්න විදිය දැක්කම මට ආපු තරහටයි කෑ ගැහුවේ. මට නැති උණ මුදල සොයා ගන්න ලේසියි, නමුත් ඔහුට එහෙම ලේසියෙන් මුදලක් සොයා ගන්නට බැරුව ඇති. හරි අපි දැන් ඒක අමතක කරමු. මම වෙරෝනිකා, අර පහල වීදියෙ කොණේම ගෙදරයි මම ඉන්නෙ. අපි යමු,  කෝපි එකක් බොන ගමන් කතා කරන්න පුළුවන් අපිට. අසතුටක් නැත්නම් ඔබේ නම මට කියන්න පුළුවන්ද ?" ඇය සයිමන්ගෙන් ඇසුවාය.

සයිමන් තම හඬ අවදි කලේය.
" මම සයිමන්" කෙටි පිලිතුරකින් සංවාදය නිම කර එතනින් වහා පිට වෙන්නට ඔහුට වුවමනා වූ නමුදු වෙරෝනිකා ඔහුගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය.

" හඳුනා ගන්න ලැබීම සතුටක් සයිමන්, එහෙනම් යමු අපි කෝපි එකක් බොන්න, මගේ ගෙදරින්" කියමින් ඉස්සර වූයේ ඔහුගේ කැමැත්ත අකමැත්ත පවසන්නටවත් ඉඩක් නොදෙමිනි.

දිගටි සිහින් මුහුණ, කැරලි ගැසුණු කොණ්ඩය, රතු සායමින් හැඩ වුණු දෙතොල, දේදුන්නක් වැනි දෙබැම, දිගු නැහැය.. වෙරෝනිකා තුළින් දිස් වූයේ අමුතුම සුන්දරත්වයකි. ඇගේ සුන්දරත්වය, ඇඳුම් පැලඳුම් වලින්ද මනාව ඔපමට්ටම් වී තිබුණි. මඳ වේලාවකට පෙරදී සිදු වූ දෙය කුමක් වූවත්, එවන් සුකුමාල රුවැත්තියකගෙන් ලද ආරාධනයක් නොසළකා හරින්නට සයිමන්ට හේතුවක් තිබුණේම නැත. මවක් පසුපසින් යන කීකරු ළදරුවකු මෙන් සයිමන් ඇගේ පසු පසින් පිය මනින්නට විය.

 නිවසේ දොරකඩට පැමිණ, අසල වූ මල් පෝච්චියක් යටින් යතුරු කැරැල්ල ගත් වෙරෝනිකා, දොරගුල කරකවා ගෙට ඇතුළු වී විදුලි පහන් දැල්වූවාය.  සයිමන්ද ඇගේ පසුපසින් ආලින්දයට ඇතුලු විය.

" වාඩි වෙන්න සයිමන්, මම අපි දෙන්නටම බොන්න කෝපි හදන්නම්, අපි කතා කරමු"
විසිත්ත වර්ණයෙන් හැඩ වූ කුෂන් කවර වලින් නිමවූ සෝෆාව එක් පසෙකින්ද, පවුලේ ඡායාරූප කිහිපයකින් සැරසුණු බිත්තිය තවත් පසෙකින්ද, එකම එක කපුරු මලක්  සහිත මල් බඳුනක් තැබූ කුඩා මේසයකින්ද  හැඩවූ ආලින්දයත්, නිවසේ මුළුතැන්ගෙයත් එකට ඈඳී තිබුණේ  අලංකාරව සැකසූ කුඩා පිවිසුමකිනි. එම කුඩා ඉඩෙහි පසෙක තැබූ ගෑස් උදුන මත වතුර පිරවූ කේතලය තැබූ වෙරෝනිකා කතාවට මුල පිරුවාය.

" සයිමන් මේ ලඟපාතමද ඉන්නෙ ?"
සයිමන් තවමත් පිලිතුරක් නොදීම සෝෆාවේ කොණක අසුන් ගත්තේය.

ඔහු දෙස හැරී බැලූ වෙරෝනිකා
" මොකද සයිමන් මේ කතා නැත්තෙ " යි ඇසුවාය.

" අහ්ම්, ඔවු, මම මීට ටිකක් එහායින් තියෙන ලෝරන්ස් පාරෙ තුන්වෙනි ගෙදර. වෙරෝනිකාගෙ ගෙදර වෙන කවුද ඉන්නෙ ? " සයිමන් තම පලමු පැනය ඇයට පිරිනැමුවේය.

" හ්ම්ම්, දැං මම අවුරුදු කීපයක් තිස්සෙ මේ ගෙදර තනියම ඉන්නෙ"
 ඇය පැවසුවාය.

" තවම කසාද බැඳල නැද්ද ?" සයිමන්ගේ දෙවෙනි පැනය, එය වෙරෝනිකා බලාපොරොත්තු වූ දෙවෙනි පැනයමද විය.

" නෑ, තවම එහෙම උවමනාවක් නෑ, මට පෙම්වතෙකුත් නෑ " ඇය පිළිවදන් දුන්නාය.

"අම්ම තාත්ත මොකද කරන්නෙ ? ඒ අය පිට රටක පදිංචියට ගිහින්ද ?" සයිමන් ඇසුවේ අවිවාහක සුන්දර තරුණියක් වූ වෙරෝනිකා මෙලෙසින් තනිව ජීවත් වීමට හේතුව දැන ගැනීමටඔහු තුළ වූ කුහුල නිසාමය.

මගේ අම්මා පුවත්පත් වාර්ථාකාරිණියක්. ඔබ අහලත් ඇති, නෙතලි ජෝන්ස්, කාන්තා අයිතීන් ගැන සහ පවුල් ජීවිත වල සාර්ථකත්වය ගැන ඇය බොහෝ ලිපි ලියනවා පුවත්පත් වලට. තාත්තානම් නීතීඥයෙක්. දික්කසාද වෙන අයට නීති උපදෙස් ලබාදීමට තමයි ඔහු ප්‍රසිද්ධම. ජෝර්ජ් විල්සන්"

සයිමන් ට කෝපි කෝප්පය පිලිගැන්වූ ඇය, තම කෝපි කෝප්පයද ගෙන ඔහුට පසෙකින් වූ අසුන මතට වැටුණාය.

"මගේ අම්මයි තාත්තයි මීට අවුරුදු 8 කට කලින් වෙන වුණා, දැන් අම්ම එයාගෙ අලුත් පෙම්වතාගෙ ගෙදර, ඒ දෙන්න තව ටික දවසකින් විවාහ වේවි. තාත්තනම් කලින් විවාහයෙ ලොකු දුව එක්ක ඉන්නෙ. ඔහු බොහොම විනෝදයෙන් ඉන්නව, එක පෙම්වතියක් එක්ක වැඩි කාලයක් ඉන්න පුරුද්දක්නම් ඔහුට නෑ" කියමින් වෙරෝනිකා සිනාසුණාය.

ඇගේ දෙමාපියන් ගැන ඇසූ දෙයින් මඳක් පුදුමයට පත් වූ සයිමන්ට ඇය ගැන දැනුණේ කණගාටුවකි.

" කසාද බඳින්න අදහසක් නැද්ද ඉතිං ? " සයිමන් ඇසුවේ වෙනත් යමක් විමසන්නට තරම් ඔහුට නොසිතුණු නිසාය.

" ම්ම්, නැත්තෙමත් නෑ, ඔයා වගේ කඩවසම් කෙනෙක් ලැබුණොත් මමත් කැමතියි කසාද බඳින්න. සයිමන් විවාහකද ?" ඇය ඇසුවාය.

" නෑ, මමත් තවම තනිකඩයෙක්, පෙම්වතියක් සොයන " හෙතෙම සිනා වෙමින් පිලිතුරු දුන්නේය.

"ඉතින් එහෙනම් සයිමන්ට පුළුවන් මට විවාහ යෝජනාවක් ගේන්න" වෙරෝනිකා කොක් හඬලා සිනාසුණාය.

" මගෙ අකමැත්තක් නෑ එහෙම යෝජනාවක් ගේන්න, ඒත් අපි තවම හරියට දන්නෙත් නැහැනෙ එකිනෙකාව, ටික කාලයක් අරගෙන ආශ්‍රය කරල අපි ඒ ගැන හිතමු, මොකටද හදිස්සි වෙන්නෙ" සයිමන් තරමක් බැරෑරුම් ලෙස කියමින් හිස් කෝප්පය පසෙකින් තැබීය.

" හෙල්සිං ටවුමේ ෆිට්නස් සෙන්ටර් එක මගේ, වෙරෝනිකා මොකද කරන්නෙ ? "

" මගේ රස්සාවද ? " ඇය ඇසුවේ සයිමන්ගේ දැස් තුළට එබෙමිනි.
මඳ වේලාවක් නිහඬව සිට, දිගු සුසුමක් පිට කල ඈ " මගේ රැකියාව දැන ගත්තමත් සයිමන් මේ දැන් පිලි ගන විදියටම මාව පිලි ගනීවිද ?" යි ඇසුවාය.

" කරන රැකියාව අනුව මිනිස්සුන්ව පහත් කියල හිතන මනුස්සයෙක් නෙමෙයි මම, ඇරත් වෙරෝනිකා දැක්කම අනුමාන කරන්න පුළුවන් කරනව ඇත්තෙ හොඳ රැකියාවක් කියලා" සයිමන් ඔහුට සිතුණ දෙය එලෙසින්ම කියා දැම්මේය.

හිඳගෙන උන් තැනින් නඟී සිටි වෙරෝනිකා බරාඳය දෙසට පියමැන්නාය. උළුවස්සට බරදී නැවතුණු ඇය පිටත බලාගෙනම හඬ අවදි කලාය.
" මම කරන්නෙ ලෝකෙ පරණම රස්සාව. ඔවු, මම වීදි ගණිකාවක් "

ඇගේ පිළිතුරින් වික්ෂිප්ත වූ සයිමන් විසල් දෑසින් මොහොතක් ඇය දෙස බලා සිටියේය.  ඉද්ද ගැසුවාක් මෙන් අසුනෙන් නැඟී සිටි ඔහු කිසිත් නොපවසාම, වෙරෝනිකා දෙසවත් නොබලා පිටවී යන්නට සැරසුණේය.

සයිමන් පිටවන මඟ අහුරාගෙන සිටි සුන්දර යුවතිය ඔහුට මුහුණලා සිටගෙන තදින් ඔහුගේ අත අල්වා ගත්තාය.
" සයිමන් මේ දැන් මොහොතකට කලින් කිව්ව නේද රස්සාවෙන් මිනිස්සු මනින්නෙ නෑ කියල. දැං මොකක්ද උනේ ?" ඇය සිහින් හඬින් ඇසුවාය.

" සල්ලි වලට මිනිස්සු එක්ක බුදියන එකියක් එක්ක ජීවිතේ ගෙනියන්ඩ මට උවමනාවක් නෑ ගෑණියේ, මට යන්ඩ දීපං" ඔහු කෑ ගැසුවේය.

" මිනිස්සු එක්ක යන්නෙ සල්ලි හොයන්න තමා, මොකද මම කැමති නෑ අම්මගෙන් තාත්තගෙන්වත් සල්ලි ඉල්ලන්න. මට පුළුවන් විදියට මම ජීවත් වෙනවා. මම හිතුවේ කවදා හරි මම මේක නවත්තලා කසාද බඳිනව කියල. ඊට පස්සෙ මගෙ සැමියට විතරක් අයිති, ආදරණීය බිරිඳක්, අපේ දරුවන්ට ආදරණීය අම්ම කෙනෙක් වෙන්නයි මට උවමනා වුණේ. මට ඔයා වෙනුවෙන් ඒක කරන්න පුළුවන් සයිමන් " වෙරෝනිකා පැවසුවාය.

" ඇයි උඹ මාවම මේකට පටලව ගන්නෙ, මට උවමනාවක් නෑ උඹ එක්ක කතා කරන්නවත් " සයිමන් ගුගුලේය.

ඔහුගේ ආවේගය ගැන වෙරෝනිකාට පුදුම වන්නට හේතුවක් නැත, යම්කිසි දවසක මෙයට මුහුණ වන්නට වන බව ඇය දැන උන්නත්, මෙ කිසිවක් සඟවා සහකරුවෙකු සොයා ගන්නට තරම් වංචනික සිතක් ඇයට තිබුණේ නැත.

" ඇයි සයිමන් මාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නෙ ? මගෙ හිත පුරාම ආදරය කරන්න ඉඩ තියෙනව, මම කවදාවත් කාටවත්ම ආදරය කරල නෑ"
ඔහුගේ මුහුණට එබෙමින් ඇය පැවසුවාය.

ඇයව පසෙකට කල සයිමන්
"උඹ හිතුවද මම හුජ්ජ බරට බිජ්ජ කෙලින පොඩි එකෙක් කියලා " යි කෝපයෙන් වෙව්ලමින් ඇසීය.

සයිමන්ගේ එවදනින් වෙරෝනිකාට ඇති වූයේ කේන්තියකි.
" පොඩි එවුන්නම් හුජ්ජ බරටවත් බිජ්ජ කෙලිනව, උඹ ඒකත් බැරි පොන්නයෙක් මිනිහෝ " වෙරෝනිකා පැවසුවේ අවඥාසහගත සිනාවක් මුවඟ රඳවාගෙනය.

තමන් වැටුණේ කුමන අවුලකදැයි සිතා ගන්නට නොහැකි වූ සයිමන් දෑතින්ම හිස බදාගෙන අසල වූ බිත්තියකට වාරු විය. මඳක් සයිමන්ගෙන් මෑත් වූ වෙරෝනිකා සිහින් හඬින් නැවතත් ඔහු ඇමතුවාය.

" සයිමන්, ඔයාට පේනවද අතන තියෙන කපුරු මල." පසෙකින් වූ කුඩා මේසය මත වූ මල් බඳුන පෙන්වමින් ඇය ඇසුවාය.

" ඔවු" සයිමන් කෙටි පිලිතුරක් දී නිහඬ විය.
" ඒක ලස්සනයිද සයිමන් " වෙරෝනිකා නැවතත් ඇසුවාය.

" ඔවු , ලස්සනයි, ඒක ලස්සනයිද කියල අහන්නත් දෙයක්ද " හෙතෙම පිලිතුරු දුන්නේ කෙසේ හෝ මිදී යන්නට වූ උවමනාව සිතේ තබාගෙනය.

"ඒක මට පොඩි කාලෙ අම්මයි තාත්තයි කානිවල් එකකදි අරන් දුන්න එකක්. මගෙ අම්මයි තාත්තයි මමයි සතුටින් උන්න දවසක් ඒක, ඒ දවස මතක් වෙන්නත් එක්ක මම ඒ මල මගෙ ලඟම තියා ගන්නවහැමදාම, සයිමන් දන්නවද දෙයක් ?" වෙරෝනිකා සයිමන්ගේ දෑත් අල්වාගෙන ඔහුට ලං වූවාය.

" මොකක්ද ? " සයිමන්ගේ මුවින් එවදන් පිට වූයේ දිගු සුසුමක්ද සමඟිනි. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. වෙරෝනිකා වැනි සුන්දර සරාගී යුවතියක දෑතෙහි පැටලෙමින් ලං වෙද්දී එසේ නොවන්නේනම් එය පුදුමයකි.

" ඔය කපුරු මලේ පෙති ගොඩාක් තියෙනව. හැබැයි කිහිප වතාවක් ඔය මලෙන්  පෙති කීපයක්ම හැලුන, ඒත් කාටවත් කියන්න බෑ පෙති අඩුයි කියල, පෙත්තක් දෙකක් අඩුයි කියල මලේ ලස්සන අඩුවක් වෙලාද සයිමන් ?" වෙරෝනිකා සයිමන්ගේ සිරුරෙහි දැවටුණාය.

ගත වෙලා ගන්නා උණුසුම් පහසින් මත් වී ගිය ඔහුට විදුලියක් තම සිරුර පුරා දුවන්නාක් මෙන් දැනෙන්නට විය. සයිමන්ගේ දෑත් ඔහුටත් නොදැනීම වෙරෝනිකාගේ බඳ වටා වෙලී තිබුණි. සිතට අවනත වනු හැර වෙනත් කිසිවක් ඔහුට අවැසි වූයේ නැත. වෙරෝනිකාගේ සුසුම් වල උණුසුමෙන් සියොලඟම හිරි වැටී යද්දී  සයිමන් ඇයව තදින් වැලඳගෙන උණුසුම් හාදුවකින් ඈ ඇසූ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දුන්නේය.

Thursday, February 23, 2017

අපේ ලොකු හාමුදුරුවෝ

අපේ පන්සල ගොඩාක් ලොකුය. පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවෝද පොඩි වැඩක් කරන්නේම නැත. කාලයක් ලොකුම ලොකු කැලෑවක ආරණ්‍යවාසීව උන්නා කියා කියනවා මා අසා ඇත. ලොකු හාමුදුරුවෝ ආපු අලුතම කියා තිබුණේ අපේ පන්සල තවත් ලොකුවට සාදා, ලොකු බුදු පිළිමයකුත් හැදුවාට පස්සේ ආයෙම අර ලොකු කැලෑවේ භාවනා කරන්නට යන බවය. අපේ අත්තම්මලා, අම්මලා එහෙම කියනකොට " ඇත්තටම හාමුදුරුවෝ ආපහු යයිද ? " කියා වරෙක මම ඔවුන්ගෙන් ඇසුවෙමි .


ලොකු හාමුදුරුවෝ ආපු අලුතම ලොකු බෝධි පූජාවක් පටන් ගත්තා මතකය. සෙනසුරාදා ඉරිදා හැන්දෑ වන විට අපේ ගමේ වැඩිහිටියෝ පොඩි උන්වද ඇදගෙන පන්සලට යන්නේ එක එක තාලෙට ලොකු හාමුදුරුවන් කියනා බෝධි පූජා කවි අහන්නටය. 
 
ලොකු හාමුදුරුවෝ ගැන පැහැදුන අපේ දායක සභාවේ ලොකු ලොක්කන් එකතු වී උපාසක සමිතියේ වියදමින් ලොකු හාමුදුරුවන්ව දඹදිව වන්දනාවට වැඩැම්මුවා මට මතකය. ඊට පස්සේ අවුරුද්දක් ගානේම ලොකු හාමුදුරුවන් දඹදිව වඩින්නට පටන් ගත් අතර දායක සභාවෙන් ඒ සියලු වියදම් ලොකුවටම කර දුන්නාය.

ඊ ලඟට අපේ ලොකු හාමුදුරුවන්ට උවමනා උනේ ලොකුම ලොකු බුදු පිළිමයක් හදන්නටය. ගමේ ලොකු ලොකු සල්ලි කාරයන් මෙන්ම පොඩි පොඩි රැකියාවල් කරන අය පවා මුදලින් ශ්‍රමයෙන් ලොකු හාමුදුරුවන්ට උපකාර කලෝය. බුදු පිළිමය හදා අවසන් විය. පිළිමය හිටි පිළිමයකි. ලොකුය. ලස්සනය. එතන දැන් පිං කැටයක්ද ඇත. ලොකු ලොකු ගමන් යන අයද වාහන නවතා කැටයට සල්ලි දමති.

බුදු පිළිම වහන්සේගේ වැඩ නිම වුවද, අපේ ලොකු හාමුදුරුවන් ආපහු ලොකු කැලෑවේ භාවනා කරන්නට වැඩියේ නැත. ලොකු හාමුදුරුවන් ටික දවසකින් ලොකු වෑන් එකක් පන්සලට ගත්තේ ගමන් බිමන් යෑමේ පහසුවටය. අහල පහල පන්සල් වලින් පවා උත්සව වෙලාවට අපේ පන්සලට එන්නේ ලොකු හාමුදුරුවන් ලඟ ඇති ලොකු කැමරාව ඉල්ලා ගන්නටය. එය අපට ලොකු ආඩම්බරයකි. වසරක් ගානේ දඹදිව වඩින ලොකු හාමුදුරුවන්ට ලොකු කැමරාවක් නැතුවම බැරිය.

ලොකු හාමුදුරුවන්ට දෙන දානය ලොකු ප්‍රමිතියක් තිබිය යුතුය. එහෙම නැති විට මොන ලොක්කාගේ දානය උනත් ආපසු හරවා යවන්නට ලොකු හාමුදුරුවන් දෙපාරක් හිතන්නේ නැත. වතාවක් අපේ ගමේ නැන්දා කෙනෙකු උදේ දානයට ඉඳි ආප්ප, සම්බෝල සමඟ අල කිරට උයාගෙන ගිය විට "මේවා මට වළඳන්ට බෑ, මට වළඳන්ට බත් සහ අහවල් අහවල් ව්‍යන්ජන ඕනෑ" යැයි පවසා නැන්දාව හැරෙන තැපෑලෙන් ගෙදර එවා තිබුණා මතකය.


පිරිකරට අපි දෙන්නේද හොඳම දේවල්ය. සෙන්සොඩයින් නැත්නම් දත් මදින්නට ලොකු හාමුදුරුවන් කැමති නැත. ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ දත් සෙට්ටෙකට සෙට් වෙන්නේ සෙන්සොඩයින් පමණක් බව අපේ ගමේ අය දැන් දනිති.

වතාවක් අපේ ගමේ ගෙදරක සත් දවසේ දානයට අපේ ලොකු හාමුදුරුවන් සමඟ අහල පහල පන්සල් වල ලොකු හාමුදුරු වරුද වැඩියහ. දානය අවසානයේ පිරිකර පූජා කරද්දී ගෙදර උදවිය සියලුම හාමුදුරු වරුන්ට අට පිරිකරක් බැගින්ම ගෙනැවිත් තිබුණි. සියල්ලන්ටම පිරිකර පූජා කර අවසානයේ අපේ ලොකු හාමුදුරුවන්ට අටපිරිකර සහ තවත් ටිකක් වැඩියෙන් පිරිකර පූජා කලෝය. වහාම අට පිරිකර ඉවතට තල්ලු කර දැමූ ලොකු හාමුහුරුවෝ කිවුවේ " මේ බාල අටපිරිකර මම පාවිච්චි කරන්නෙ නෑ " කියාය. අපිට දැණුනේ ලොකු ආඩම්බරයකි. අනිත් පන්සල් වල ලොකු හාමුදුරුවරු වගේ අපේ ලොකු හාමුදුරුවෝ ආවට ගියාට පිරිකර පිළි ගන්නේ නැත.

තවත් වතාවක් ලොකු තරුණ නඩයක් සමඟ යාපනයේ වන්දනා චාරිකාවක ගිය ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ වෑන් එකට යට වුණු දෙමල මිනිසෙකු මිය ගොස් තිබුණේය. නඩුවට යාපනේ යන්නට සිදු උනේ වාහනයේ රියදුරාට නොව, ලොකු හාමුදුරුවන්ටය. ලොකු හාමුදුරුවන් අතින් ඒ මනුස්සයා හැප්පෙනකල් වාහනය පදවපු රියදුරා මොනවා කලාදැයි මට ඇති උනේ පුදුමයකි.


ලඟදී ඉඳලා අපේ ගමේ උදවිය වෙනදාටත් වඩා වැඩියෙන් ලොකු මල් ගොඩක් කඩාගෙන, වැඩි වැඩියෙන් තෙල්, ලොකු ලොකු හඳුන් කූරු පෙට්ටි අරගෙන පවුල් පිටින් පන්සල් යති. අපේ අත්තම්මා ඔහොම දවසක පන්සල් ගිහින් ගෙදර ආවාට පස්සේ මට ඇසීමට ලොකු ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබුණි.


" ඇයි වෙනදාටත් වඩා ලොකු උනන්දුවකින් හැමෝම පන්සල් යන්නෙ පවුල් පිටින් " මම ඇසුවෙමි.

" දැන් ඉස්සරටත් වඩා ලොකු බෝධි පූජාවක් තියෙනවානේ " අත්තම්ම පිළිතුරු දුන්නාය.

" ඉතිං වෙනදත් තිබුණනේ . ඇයි දැන් එතකොට වෙනදටත් වඩා ලොකු බෝධිපූජාවක්ද තියන්නේ ? " මම ඇසුවෙමි.

" ඔවු, අපේ ලොකු හාමුදුරුවන්ට ලොකු ඒරාෂ්ඨක අපලයක්ලු " අත්තම්මා කම්මුලේ අත ගසාගෙන කීවාය.


මගේ ඇස් ලොකු විය. ග්‍රහ තාරකා වලට කල හැකි කිසිවක් නැති බව බුදුන් වහන්සේ දේශනා කලායැයි මම දහම් පාසලේදී ඉගෙනගෙන ඇත. මරණය ඊ ලඟ මොහොතේ ඒවියැයි සිතා නොපමාව යහපත් ලෙස ජීවත් වන්නට, යහපත් දේ කරන්නට බුදුන් වහන්සේ දේශනා කර ඇති බවද මම දහම් පාසලේදි ඉගෙනගෙන ඇත. එහෙමනම් ලොකු හාමුදුරුවන් වෙනුවෙන් ලොකුම ලොකු බෝධි පූජාවක් හැමදාම තියන්නේ මැරෙනවාට බය නිසාද ? අප්‍රමාදව වැඩ කර ගන්නට ලොකු හාමුදුරුවන්ට ටිකක් ප්‍රමාද උනු නිසාද ? අත්තම්මා මේ කියන්නේ මොකක්දැයි මට ගැටළුවකි.

" හෑ, ලොකු හාමුදුරුවන්ට අපල කියල බෝධි පූජාත් තියනවද ? එතකොට ලොකු හාමුදුරොවෝ මොන ආගමේද ? " මට ඉබේටම ඇසුණි.

අටවෙනි ලෝක පුදුමය දැක්කා වගේ මගේ දිහා බලාගෙන හිටපු අත්තම්මා
" ලොකු හාමුදුරුවෝ බුද්ධාගමේනෙ , ඇත්තටම ලොකු ලමයො ඔයාට පිස්සුද ? " යැයි මගෙන් අසාගෙන යන්නට ගියාය.

Wednesday, February 22, 2017

තනි වුණු මියැසිය ( සත්‍ය සිදු වීමකි )


" නදී උබට කෝල් එකා....ක් "
චතුරි කෑ ගැහුවා.


" අනේ චතූ, කවුද කියල බලපංකො තරහ නැතුව" නදිනි බාත් රූම් එක ඇතුලෙ ඉඳල උත්තර දෙනකොටත් චතුරි ෆෝන් එකත් අරගෙන බාත් රූම් එකේ දොර ලඟ.

" Save කරල නැති නම්බර් එකක් බං. US නම්බර් එකක් වගේ . දොර ඇරපන් , මම ෆෝන් එක ගෙනාව "

බාත් රූම් එකේ දොර යන්තමින් ඇරල අත එලියට දාපු නදිනි චතුරිගෙන් ෆෝන් එක ඉල්ල ගත්තා. රෙදි හෝදන බේසමට වතුර එකතු වෙන්න ඇරල තිබුණ ටැප් එක වහල දාපු  නදිනි නොදන්න ඇමතුමට "හෙලෝ" කිවුවෙ හිතේ පොඩි චකිතයකින්.

චතුරි සෞන්දර්ය විශ්ව විද්‍යාලයෙ තුන් වෙනි වසරෙ නර්තන අංශයේ . නදිනිත් එම වසරෙම සංගීත අංශයේ. පීඨ දෙකක උනත් චතුරි තමයි පලමු වසරෙ ඉඳලම නදිනිගෙ රූමා. උන් දෙන්න දුක, සැප බෙදා හදාගෙන සහෝදරියො වගේ, සැහැල්ලුවෙන් සතුටින් ජීවත් උන හොඳම යාලුවෝ.

නදිනිට ෆෝන් එක දීපු චතුරි, දෙන්නටම බොන්න තේ හදලා, නදිනිගෙ තේ එක උණුසුම් බෝතලේට දැම්ම. මොකද නදිනි නාගෙන ඇවිත් සීතලයි සීතලයි කියල නටන ඩෙඟාව දැන් අවුරුදු තුනක් තිස්සෙ දන්න නිසා කලින්ම තේකක් හදලා තිබ්බම ලේසියි. තමන්ගෙ තේ එකත් අරගෙන චතුරි  මේසෙ ලඟ වාඩි උනේ ලබන සතියෙ විභාගෙ පටන් ගන්න නිසා, අතපසු වෙලා තිබුණ පාඩම් කීපයක් බලා ගන්න හිතාගෙන.

වෙනදට වඩා ඉක්මනින් බාත් රූම් එකෙන් එලියට ආපු නදිනි, හෙමින් සීරුවෙ ඇවිත් බාත් ටවල් එක පිටින්ම ඇඳේ කොණක වාඩි උනා. මූණ බිමට හරවගෙන කල්පනාවක්. නදිනිගෙන් පිටවෙන දිග සුසුමක හඬ චතුරිට මීටර් වෙන්න වැඩි වෙලාවක් ගියෙ නෑ.

ඉද්ද ගැහුව වගේ පුටුවෙන් නැඟිට්ට චතුරි ක්ෂ්ණයකින් නදිනි ලඟ.

" නදිය, මොකද බං උනේ ? කාගෙන්ද කෝල් එක ? ඇයි උඹ අඬන්නෙ ? "

චතුරිට මේක ප්‍රහේලිකාවක්. වෙනදට පිස්සු කෙලින රූමා, මෙහෙම අඬද්දි චතුරිටත් සෑහෙන්න අවුල්. ඉඳල ඉඳල පොඩි පොඩි දේවල් වලට ඇඬුවත් මේ අවුරුදු තුනටම නදිනි මෙහෙම හූල්ලනව චතුරි දැකලම නෑ.

හීන් සීරුවෙ පුටුව ඇදල නදිනි ලඟට ගත්තු චතුරි නදිනිගෙ ඉස්සරහින් වාඩි උනා.

"නදියා, මොකද උනේ කියපන්"

වහින්න ඔන්න මෙන්න තිබුණ කළු වලාකුලක් එක පාරටම කඩා වැටිල අනෝරා වැස්සක් ඇද වැටෙන්නා වගේ, නදිනිගෙ ඇස් වලින් කඳුලු කැට කඩා වැටෙන්න ගත්ත.

නදිනිට අඬන්න දීල චතුරි හෙමිහිට ඇයව තමන්ගෙ උරහිසට වත්තම් කර ගත්තා. ටික වෙලාවකින් අඬන එක අමාරුවෙන් නවත්තගෙන නදිනි වචන ගලපන්න ගත්ත ඉකි බිඳුම් මැදින්.

" චතූ "..
" කියපන් මචං, මොකද උඹට උනේ ? "  නදිනිගෙ කෙහෙරැලි අතරි හෙමිහිට හිස පිරිමදින ගමන් චතුරි ඇහුවා.

"චතූ,  සහන් අයියා.. පේරදෙණිය කැම්පස් එකේ සිවිල් ඉංජිනියරිං කරන්නෙ.." නදිනි කතාවට මුල පිරුවා

" ඔවු ඉතින් මම නොදන්න එකෙක්යෑ සහන්, අර උඹට කෝල් කරන්නෙ, උඹේ ෆේස්බුක් එකෙත් ඉන්නව නේද,  හැබැයි සහන් උඹට කාලෙකින් කෝල් එකක්වත් දුන්නෙ නෑනෙ, ෆේස්බුක් එකෙන්වත් අප්ඩේට් දැක්කෙ නෑ කියල උඹ කිවුව නේද ? ඉස්සර උඹට හැමදාම ගුඩ් මෝනිං, ගුඩ් නයිට්, කෑවද, කියල මෙසේජ් එනවනෙ සහන්ගෙන්, අන්තිමට පොල්ලෙන් ගැහුව වගේ ඒකත් නැවතුනා, සමහරදාට උඹ ගිටාර් ප්ලේ කරනව අහන්න කෝල් කර කර උන්න, ඒව මොනවත් දැන් නහැනෙ, දැං මොකද කියන්නෙ, රට ගිහින්ද ?"  චතුරි ඇහුවෙ විමතියෙන්.

චතුරිගෙ ආවර්ජනයත් එක්ක නදිනිගෙ හිත අවුරුද්දක් තරම් මෑත අතීතයට ආපහු ඇදිල ගියා.

සහන් කියන්නෙ පේරාදෙනියෙ ඉංජිනේරු පීඨයෙ ශිෂ්‍යයෙක්. සහන්ව නදිනිට මුන ගැහෙන්නෙ අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලයීය කළා උළෙලකදි,  මීට වසරකට විතර කලින්. නදිනි සෞන්දර්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයෙ බටහිර සංගීතය හදාරමින් ඉන්නකොට ඇයටත් අවස්ථාව ලැබුණා කළා උළෙලට සම්බන්ධ වෙන්න. චතුරිත් නර්තන අංශයෙන් එයට සහභාගී උනා. සහන් ඇවිත් උන්නෙ යාලුවොත් එක්ක කලා උළෙල බලන්න. මොකද කලා උළෙල සංවිධානය කලේ පේරාදෙනිය විශ්ව විද්යාලයෙ සහන්ලගෙ වසරෙ සියලුම සිසුන් එකතු වෙලා.

සංදර්ශනය අතරතුර අහම්බෙන් අඳුන ගත්තු සහන්, නදිනි පස්සෙ ටික ටික යාලුවො උනා, සමහර විට යාලුකමට එහා ගිය බැඳීමක් මේ දෙන්න අතර තිබුණෙ නමුත්, එය දෙන්නගෙම හිත් වල හිර කරගෙනයි උන්නෙ . දවසට දෙතුන් පාරක් කෝල් කරල, නදිනිගෙ සැපදුක අහන සහන්, සමහරදාට කෝල් නොකලොත් එදාට නදිනිට පාළුවක් දැණුනා. එහෙම වෙලාවට නදිනි සහන්ට කෝල් කරල බලනව මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියල. සහන්ට හෙම්බිරිස්සාවක්  වගේ අසනීපයක් හරි හැදුනම නදිනිගෙන් ඉතින් උපදෙස් කෝටියයි.

සමහර දාට රෑ වෙලා සහන් නදිනිට කෝල් ගන්නෙ ඇගෙන් ගිටාර් වාදනයක් බලාපොරොත්තුවෙන්. ෆෝන් එක ලවුඩ්ස්පීකර් දාල නදිනි සහන් වෙනුවෙන් ගිටාරය වාදනය කරනව. වාදනය ඉවර උනාම සහන්ගෙන් ලැබෙන අගය කිරීම් ඉවරයක් නෑ. ටිකක් වෙලා කතා කර කර, හිනා වෙවී ඉඳල කෝල් එක කට් කලාම දෙන්නටම පාළුයි.

මේ සේරම බලාගෙන ඉන්න චතුරි හැමදාම නදිනිගෙන් අහන ප්‍රශ්නයක් තිබුණ.

"නදියා, උඹල දෙන්න මොකක්ද බන් ඔය කරන්නෙ ? මොකක්ද ඔය සම්බන්දෙ ? ලව් ද ? යාලුකමක්නම් නෙමෙයිනෙ බන් ඕක, එක්කො උඹ අහන්න ඕන, නැත්නම් ඌ අහන්න ඕන. උඹල දෙන්නගෙම මහන්තත්තකමට ඉස්සර වෙන්නෙ නෑ"

ඔහොම ඉන්න අතරෙ, මීට මාස දෙකකට විතර කලින් දවසක් සහන් කෝල් නොකලෙ ඇයි බලන්න නදිනි සහන්ට කෝල් එකක් ගත්ත, එයට පිලිතුරු දුන්නෙ සහන්ගෙ මව.
"සහන් ඉන්නවද ?" නදිනි ඇහුවා
"සහන් අසනීප වෙලා හොස්පිටල් එකේ දුව, මම සහන්ගෙ අම්මා. කවුද මේ කතා කරන්නෙ ?"
"මම සහන්ගෙ කැම්පස් යාලුවෙක්" නදිනි කිව්වා
"මට දුවගෙ නම කියන්නකො, මම සහන්ට කියන්නම් ඔයා කතා කලා කියලා"
"මම නදිනි" ඇය සහන්ගෙ මවට පිළිතුරු දුන්නා.

දවස් කීපයක් ගත වුනා, සහන්ගෙන් කෝල් එකක් නෑ, ෆෝන් නම්බර් එකත් වැඩ නෑ, ෆේස්බුක් එන්නෙත් නෑ. සහන්ව සම්බන්ධ කර ගන්න විදියක්  ඇත්තෙම නැති තැන
" එයාට ඕනනම් මට කතා කරයිනෙ " කියල නදිනි හිත හදා ගත්ත.

සමහර වෙලාවට මතක් වෙද්දි මහ පාළු ගතියක් හිතට දැනුණම චතුරි එක්ක සහන් ගැන කතා කලා, හැබැයි ඒ වෙලාවට චතුරි කලෙත් නදිනිටම බනින එක.
"උඹල දෙන්නම ලොකු කමට හිතේ තියෙන දේ නොකියා උන්නනම්, දැන් ඉතින් නාහෙන් අඬන්නැතුව පාඩුවෙ හිටපන්" එහෙමයි චතුරි කිව්වෙ.

අන්තිමට චතුරි එක්කවත් සහන් ගැන කතා නොකර මතකය හිත ඇතුලෙ විතරක් තියාගෙන නදිනි සහන්ගෙන් පණිවිඩයක් එන තුරු මඟ බලන් උන්නා.

" නදී, ඒ ගමන මොනවද උඹ හූල්ල හූල්ල කල්පනා කරන්නෙ ? මට දැන්වත් කියපන්කො මොකක්ද උනේ කියලා.." චතුරිගෙ හඬින් නදිනිගෙ දැහැන බිඳුනා.

නදිනි හිමීට ඔලුව උස්සලා චතුරිගෙ මූණ දිහා බලද්දි ඇස් වල පිටාර යන කඳුළු  දෙකොපුල් දිගේ ගලාගෙන ඇවිත් බිමට වැටුණා.

" මට කෝල් කලේ සහන්ගෙ අයියා, ඇමරිකා වල ඉඳන් " නදිනි ආයාසයෙන් හඬ අවදි කලා.

" සිරාවට ? , ඉතිං ඇයි උබ අඬන්නෙ, සහන් උඹගෙ නම්බර් එක අයියට දීලද උඹට කතා කරන්න කියල ? අයිය මොනවද කිව්වෙ, උඹලගෙ කසාදෙ ගැන කතා කර ගන්න ලන්කාවට එනව කිව්වද ? උඹ ඔය අඬන්නෙ සතුටටද නදියෝ ? "
චතුරි පිස්සුවෙන් වගේ නදිනිව බදා ගත්තා. චතුරිගෙ දෑත් වල හිර වෙලා නදිනි ආයෙම ඉකි බිඳිනවා.

" මේ මොකද කෙල්ලෙ ? " චතුරි ඇහුවා.

" සහන්ට අසනීප වෙලා බෙහෙත් කරන්න ඇමරිකාවට එක්ක ගියාලු චතූ" නදිනිගෙ උත්තරෙන් චතුරි ටිකක් වික්ෂිප්ත උනා.

" මොකක්ද බං සහන්ට එක පාරටම හැදුන අසනීපෙ, එහෙනම් කොල්ල උඹට කෝල් කරන්නැතුව උන්නෙ උඹ කලබල වෙයි කියල වෙන්න ඇති. හරි හරි ඉතිං සහන් බෙහෙත් අරං ලන්කාවට එනකල් අපි ඉවසමු නදී, දැන් ඉතින් අඬන්නැතුව ඉඳපන් හොඳ ලමය වගේ" චතුරිටත් පොඩි වචනයක් ඇති දිග කතාවක් පටන් ගන්න.

චතුරිගෙ අත් දෙක හයියෙන් අල්ල ගත්තු නදිනි අයෙමත් තමන්ගෙ හඬ වදි කලේ ඉකිබිඳුමකුත් එක්ක.

" සහන් මගෙ නම්බර් එක අයියට දුන්නලු මට කතා කරන්න කියල, හැබැයි  සහන් ආයෙ එන්නෙ නෑ චතූ, සහන් ආයෙ කවදාවත්ම එන්නෙ නෑ, මම ගිටාර් ප්ලේ කරනව අහන්න, බලන්න සහන් ආයෙ කවදාවත් එන්නෙ නෑ චතූ, සහන්ව බේර ගන්න බැරි උනා කියල සහන්ගෙ අයිය මට කිව්වා "
වේදනාවෙන් මිරිකෙමින් ඒ වචන ටික අමාරුවෙන් පිටකරපු නදිනි චතුරිගෙ උර මත මුහුණ හොවාගෙන මහ හයියෙන් අඬන්න පටන් ගත්තා.

Saturday, January 14, 2017

අවසර හාමුදුරුවනේ.. ( සත්‍ය සිදු වීමකි )


අපේ අත්තම්මා හැම අවුරුද්දෙම ජනවාරි මාසෙ පන්සලේ සිල් සමාදන් වුණු උපාසක උපාසිකාවන්ට තමන්ගෙ දායකත්වයෙන් ධර්ම දේශනාවක් සූදානම් කරනව. වෙනද වගේම මේ අවුරුද්දෙත් ඔන්න දායක සභාවෙ සභාපතිතුමා මාර්ගයෙන් පිරිවෙණකින් භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් වැඩම කෙරෙව්වා බණට.

උපාසක පිරිස උදේ දානය එහෙම අහවර වෙලා ටික වෙලාවකින්, අවුරුදු දාසයක දාහතක පෙනුමේ සාමණේර හිමි නමක් බණට වැඩම කලා. අත්තම්මත් බොහොම ගරු සත්කාර ඇතුව හාමුදුරුවන්ව පිළි අරගෙන ධර්මාසනයට ආරාධනා කලා.

හාමුදුරුවො නමස්කාරය එහෙම කියල, ධර්ම දේශනාව පටන් ගත්තම උපාසක පිරිස දොහොත් මුදුන් දීල "සාදු සාදු සා" කිව්වා බොහොම ශ්‍රද්ධාවෙන්.

දැන් ඉතින් ඔන්න අපේ පොඩි උන්නාන්සෙත් ධර්මය දේශනා කරන්න කලින් පඩික්කමට කෙල පිඬකුත් හෙළල, උගුරෙ රැල් බුරුල් ඇරල  ලක ලෑස්ති වුනා.

" පිංවත්නි, අද මේ උතුම් පෝය දවසේ, මේ උපාසක ඇත්තන්ට ධර්මානුශාසනාවක් කරන්නට මට ආරාධනා ලැබුණ, මම හිතුව මේ පින්වතුන්ට අද රටේ තත්වය ටිකක් තේරුම් බේරුම් කරල දුන්නොත් හොඳා කියන එක. 

ශ්‍රද්ධාබුද්ධි සම්පන්න පින්වතුනි, බලන්න  අද අපේ රටට වෙලා තියෙන දේ, අපේ රට අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණ කාරයන්ට යට වෙලා, රට විනාශ වෙනව, බුද්ධ ශසනය විනාශ කරනව.. බ්ලා බ්ලා බ්ලා... කියල දේශනාව කෙරීගෙන යනව ඔන්න.
ධර්ම ශාලාවෙන් පිටතට වෙලා මේක අහගෙන උන්නු මට ටිකකින් මීටර් උනා හාමුදුරුවො මේ කරන්නෙ දහම දෙසිල්ලක් නෙමෙයි, ඡන්ද වැඩක් නේද කියල. මගෙ හැටි දන්න හන්ද, අපේ නගාත් මගෙ මූණ දිහා බැලුව. හිමීට උන්න තැනින් මාරු වෙච්චි මම නතර උනේ ධර්මාසනේ ලඟ. ධර්මාසනයේ වැඩ උන්නු පොඩි හාමුදුරුවන්ට බොහොම ගරු සරු ඇතුව කිට්ටු වෙලා ටිකක් අවසර ඉල්ලුව.

" අවසර හාමුදුරුවනේ, අද ධර්ම දේශනාවෙන් අපි බලාපොරොත්තු උනේ බුදුන් වහන්සේ දේශනා කරපු ධර්ම කරුණු ටිකක් මේ උපාසක පිරිසට ශ්‍රවණය කරන්ඩ සලස්වන්න, ඒත් ඔබ වහන්සේ ධර්මය දේශනා කරන බවක් පේන්න නෑනෙ, මට පේන්නෙ ඔබ වහන්සේ ඡන්ද රැස්වීමක් තියනව වගේ, සමා වෙලා, ඔබ වහන්සේට පුළුවන්ද බුදු දහම ඇසුරෙන් දේශනාවක් කරන්න ?"
කියල ඇහුව මම එතනින් ඉවත් උනා. මොහොතක් නිස්ෂබ්ද උන හාමුදුරුවො ආයෙම හඬ අවදි කලා, 

" පිංවතුනි, මට දැන් ඉල්ලීමක් ලැබුණා බුදුන් වහන්සේගේ ධර්මය දේශනා කරන විදියට, එහෙමනම් පින්වතුනි ධර්ම දේශනාව එහෙනම් මෙතනින් ඉවරයි , හැමෝම වන්දනා කර ගන්න, පින් අනුමෝදන් වෙන්න"
 කියල  පින් අනුමෝදන් කරපු අපේ හාමුදුරුවො ධර්මාසනයෙන් ඉවත් වෙලා ආපහු වැඩම කලා.




Monday, December 26, 2016

නැවතුණු හදවත ( සත්‍ය සිදු වීමකි )



උඳුවප් මහේ හීතල හරියට කටු අනින්නා වගේ. ගස් වැල් වල අතු, ඉති,මල්, කොල උඩ වැටිච්ච පිණි බිංදු ඉර එළියට දිළිසෙනව. මීදුමෙන් වැහුණු වටපිටාවෙ වෙනද වගේම කුරුළු ගීත ඇහෙනව.

හැමදාම මේ වෙද්දි ඇහැරගෙන, අම්මගෙ උණුහුමට තුරුළු වෙලා ආදරේ හොයන "පහන්" අදනම් තාමත් නිදි. උඳුවප් හීතල පහන්ට ගාණක් නෑ, කුරුළු ගීත ඇහෙන්නෙත් නෑ, අම්මගෙ උණුහුම හොයන්නෙත් නෑ.

මේ පහන්ගෙ කතාව.

පහන් මේ ලෝකෙට ආවෙ මිට අවුරුදු තුන හමාරකට විතර කලියෙන්. එදා පහන්ගෙ අම්ම, තාත්ත වගේම දෙපැත්තෙම ආච්චිල සීයල, නෑදෑයො හැමෝම ගොඩක් සතුටු උනා. පහන්ගෙ  හිනාව මුළු ගෙදරම එලිය කලා. දවසින් දවස පහන් ටික ටික වැඩෙනකොට, බහ තෝරනකොට, හැමෝම පහන්ට තව තවත් ආදරය කලා. හැමෝගෙම හුරතලා උනේ පහන්. අඩුම තරමෙ එයාගෙ අම්මට තාත්තට එයාව වඩා ගන්නවත් නෑ, පහන්ට  කවන්න, නාවන්න, හුරතල් කරන්න නෑදෑයො ගොඩක් උන්න.


හැමෝගෙම ආදරය මැද්දෙ පුන්චි පවුලට එලිය ගෙනාව පහන් දවසක් හිටි හැටියේ එක පාරටම අසනිප උනා. වෙනද අම්මට තුරුල් වෙලා ආසාවෙන් අම්මගෙ කිරි බීපු දරුව කිරි ටිකවත් බොන්නෙ නෑ. ආරක්ෂක අංශයේ සේවය කරපු පහන්ගෙ පියාට ඇමතුමක් දුන්න පහන්ගෙ අම්ම පහන්ව ඉක්මණින්ම රෝහලට ගෙන ගියා.

පහන්ව පරික්ක්ෂා කරපු වෛද්‍ය වරුන් දරුවව කොලඹ ජාතික රෝහලට ඇතුළත් කරන්න පහන්ගෙ වැඩිහිටියන්ට උපදෙස් දුන්න. ජාතික රෝහලේදි පහන්ව පරීක්ෂා කරපු වෛද්‍යවරුන් කියපු දෙයින් පහන්ගෙ දෙමාපියන් වගේම, නැදෑයින් හැමෝමත් ලොකු කම්පනයකට පත් උනා. පහන්ගෙ හදවතේ සිදුරක්. මුළු ගෙදරටම එලිය ගෙනාපු පුන්චි එකා ලෙඩ ඇඳේ ඉන්නකොට කොහොම වාව ගන්නද ? පහන්ගෙ අම්ම තාත්ත, නෑදෑයො හැමෝම කම්පාවෙන්. පහන්ට අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර දෙන අතරෙ, දින ගණනාවක් තිස්සෙ පරීක්ෂණ රාශියක් සිදු උනා. ඉන් පස්සෙ වෛද්‍ය වරුන් ඔවුන්ගේ නිගමනය පහන්ගේ දෙමාපියන්ට දැනුම් දුන්නා.

හදවතේ කුඩා සිදුරක් තිබුණත්, එයට කලබල විය යුතු නැති බවත්, එය ටිකෙන් ටික වැසී යන මට්ටමේ, අවදානම ඉතාම අඩු එකක් බවත් වෛද්‍යවරුන් කිවුවා. පහන්ව ආයෙම ගෙදර එක්කගෙන යන්න පුළුවන් බවත්, නියමිත දින වලදී වෛද්‍ය සායන වලට රැගෙන එන ලෙසත් ඔවුන් පහන්ගෙ දෙමාපියන්ට දැනුම් දුන්නා.

පහන්ව ගෙදරට එක්කගෙන ආපු දෙමාපියන්ට, ඔවුන්ගෙ හිතේ තිබුණ බිය අඩු වෙලා තිබුණෙ නෑ. පහන්ගෙ රෝගී තත්ත්වය ගැන ඔවුන් පසු උනේ ලොකු බයකින්, පහන් ක්‍රමයෙන් සුව වෙන බව වෛද්‍ය වරුන් කීවත්, පහන්ගෙ දෙමාපියන්ගෙ හිතේ ඇති උන බිය නිසා ඔවුන් එය සම්පූර්ණයෙන් විශ්වාස කලේ නෑ.

පහන්ව ඉක්මණුන් සුව කර ගන්න විදියක් ගැන ඔවුන් දිව රෑ නැතුව කල්පනා කලා. පහන් ව නැවතත් පෞද්ගලික රෝහලක වෛද්‍ය වරයෙක් ලඟට රැගෙන යන්න ඔවුන් තීරණය කලා.

ඔවුන් තෝරා ගත් විශේෂඥ වෛද්‍ය වරයා, රජයේ රෝහලකත් සෙවය කරන කෙනෙක්.පහන් ව පරීක්ෂා කරපු වෛද්‍ය වරයා , ශල්‍යකර්මයක් කරන්න රුපියල් ලක්ෂ නවයක මුදලක් අවශ්‍ය බව පහන්ගේ දෙමාපියන්ට දැනුම් දුන්නා.

ඉන් පස්සෙ පුන්චි පැටියගෙ දෙමාපියන් කල්පනා කලේ මේ මුදල හොයා ගන්න විදිය. තිබුණු කණ කර සේරම විකුණල, බැංකු පොත් වල තිබුණු හැම සතයක්ම අරගෙන, නෑදෑයන්ගෙනුත් උදවු ඇතුව කොහොම හරි අවශ්‍ය මුදල හොයා ගත්ත.

ශල්‍යකර්මයට දින යොදා ගත්තු පහන්ගෙ දෙමාපියන් නියමිත දිනයෙදි පහන්ව රෝහලට ඇතුලත් කරන්න එක්කගෙන ගියා. ලස්සන පොඩි ඇඳුමක් ඇඳල, පොඩි සපත්තු දෙකකුත් දාගෙන චූටි කුමාරයෙක් වගේ පහන් හරිම හුරුබුහුටියි. තාත්ත පහන්ව වඩාගෙන වාහනේට නැග්ග.  අම්මයි, සීයයි, ආච්චියි දෙන්නත් වාහනේ පිටිපස්සෙ. තමන්ට රෝගයක් තිබෙන බවක්වත්, ඒ රෝගය මොකක්ද කියලවත් පහන් දැනගෙන හිටියෙ නෑ.

තාත්තත් එක්ක හුරතල් වෙවී රෝහලට ආපු පහන්, අම්මත් එක්ක රෝහලේ නැවතුනා. දවස් කීපයක් තිස්සෙ කරපු පරීක්ෂණ රාශියකින් පස්සෙ පහන්ව ශල්‍යකර්මයට ගන්න වෙලාව ආව. අම්මගෙ, තාත්තගෙ, ආච්චිගෙ, සීයගෙ ඇස් වල කඳුළු. මේ කිසිවක් නොතේරෙන පුන්චි පැටිය අම්මත් එක්ක විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා ලඟට ගියා. පහන්ව නැවතත් පරීක්ෂා කරල, ශ්ල්‍යකර්මයට සූදානම් කලා.

පැය කීපයක සැත්කමකින් පස්සෙ එහෙන් මෙහෙන් වයර්, බට සවි කරපු පහන්ව දැක ගන්නට පහන්ගෙ දෙමාපියන්ට නෑදෑයින්ට අවස්ථාව ලැබුනා. නිසොල්මනේ ඉන්න පුන්චි පැටිය දැක්කම හිත වාව ගන්න බැරුව හැම කෙනෙකුගෙම ඇස් කඳුළින් තෙත් උනා.
නියමිත වෙලාවට පහන්ට සිහිය එනකල් හැමෝම බලන් උන්න.

නියමිත් පැය ගණන ගෙවිල යද්දි හැම කෙනාම නොඉවසිල්ලෙන්. පහන් ඇස් අරිනකල් කාටවත් සැනසිල්ලක් නෑ. ඒත් පහන් තවමත් නින්දේ. වෛද්‍යවරයා පහන්ව පරීක්ෂා කලා. ඔහු කලබල වෙලා. ඔවුන් පහන්ට නැවතත් ප්‍රතිකාර දෙනව. හැම කෙනාම හිතේ බයෙන්. ශල්‍යාගාරය තුල කලබලයක්.

තවත් පැයක් පමණ ගත උනා. ඒ කාලය හැමෝටම දැනුණෙ දින ගණනාවක් ගත උනා වගේ.  අවසානයේදි වෛද්‍යවරයා ශල්‍යාගාරයෙන් පිටතට ඇවිත් පහන්ගෙ පියාට කතා කලා. ඔහුට යමක් පැහැදිලි කලා. පහන්ගෙ පියා සිහිසුන්ව ඇද වැටුණා.

පහන් යන්න ගිහින්. ආයෙ නොඑන්නම යන්න ගිහින්. ආයෙ කවදාවත් පහන් හිනා වෙන්නෙ නෑ, අඬන්නෙත් නෑ, අම්මගෙ තුරුළට එන්නෙත් නෑ, තාත්ත එක්ක බයිසිකල් පදින්නෙත් නෑ. පුන්චි පැටිය යන්නම ගිහින්.

සුවපත් කර ගන්න රෝහලට එක්ක ගිය පහන්, ගෙදර ආවෙ පුන්චි පෙට්ටියක සැතපිලා. ගෙදර ඇවිත් දවස් දෙකකට පස්සෙ මූසල හැන්දෑවක, පහන් හැමෝම අඬවල ආයෙ නො එන්නම ගෙදරින් යන්න ගියා. අම්මගෙන් තාත්තගෙන් ඈත් වෙලා, නෑදෑයින්ගෙන් ඈත් වෙලා, සෙල්ලම් බඩු දිහාවත් නොබලම, සුදු වැලි උඩින් පුන්චි පහන් යන්න ගියෙ ආයෙ කවදාවත්ම ආපහු එන්න නෙමෙයි.

පහන්ගෙ අම්ම තාත්ත මුලින්ම වෛද්‍යවරුන් දීපු නිගමනය පිලි ගත්තනම්, තව ටිකක් ඉවසුවනම්, පහන්ව හොඳින් රැක බලාගෙන ආරක්ෂා කලානම්, හදිසි ශල්‍යකර්මයකට නොයා වෛද්‍ය මතය පිලිගත්තනම්,  පෞද්ගලික රෝහලේ විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා පහන්ගෙ දෙමාපියන්ට කරුණු පැහැදිලි කරල, ශල්‍යකර්මයක් අවශ්‍ය නැති බව ඔවුන්ට තේරුම් කලානම් , පුන්චි පැටිය තවමත් ජීවත් වෙනව.

( සත්‍ය සිදු වීමකි. නම් ගම් මනඃකල්පිතය )

Wednesday, December 21, 2016

පිරිත් නූල

ඇන්ජලෝ මැතිව්ස් සම්බන්ධයෙන් පහු ගිය දිනවල පිරිත් නූලක් අරභයා පෝස්ටුවක් දුටු විට ඇති වූයේ විමතියකි. වරද මැතිව්ස් පිරිත් නූල නොඇල්ලීමය. නිහතමානී නොවේයැයි මැතිව්ස් දොස් පවරා තිබුණි. ඔහු පෞද්ගලිකව කුමන ගති ගුණ ඇති පුද්ගලයෙකුදැයි මම නොදනිමි. නමුත් ඔහු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු බවත්, ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමේ වත්මන් නායකයා බවත්, තුන් ඉරියවු ක්‍රීඩකයෙකු සේම, ඔහු කිතුනු බැතිමතෙකු බවත් මම දනිමි. මේ කතා බහට ඒ හොඳටම ප්‍රමාණවත්ය.

තමන්ගේ ආගම, විශ්වාසය අනුව නීති විරෝධී නොවන අයුරින් ක්‍රියා කිරීමට නිදහස ඔහුට පමණක් නොව මේ රටේ ඕනෑම පුරවැසියෙකුට රටේ ව්‍යවස්ථාවෙන් තහවුරු කර දී ඇත. පිරිත් යනු බෞද්ධ පිළිවෙතකි. බෞද්ධ හෝ අබෞද්ධ වේවා, කෙනෙකු පිරිත් ශ්‍රවණය කිරීම, පිරිත් නූල් ගැට ගැසීම එම පුද්ගලයාට පෞද්ගලික වන තීරණයකි. බෞද්ධ දර්ශනය තුල බලහත්කාරයෙන් මිනිසුන් ලවා යමක් කරවීමක් නැත. එවැන්නක් බුදුන් විසින් කොතැනකවත් දේශනා කර නැත.


පිරිත් නූල අල්ලාගෙන දෑත් පහළ දමාගෙන සිටින්නට නොහැකිය, අනෙකුත් අය හා සමානව අත් උඩට එසවිය යුතුය, දෑත් එකතු කල යුතුය, වන්දනා කිරීමට සිදුවෙයි, නමුත් එය ඔහුගේ විශ්වාසයට පටහැනිය. තමන් විශ්වාස කරන දහමට පිටින් යමක් කරන්නැයි බල කිරීමටද, එසේ නොකරන විට එම තැනත්තාට අවමන් කිරීමටද අපට අයිතියක් නැත.

තුවාන් මොහොමඩ් දිල්ශාන් , තිලකරත්න දිල්ශාන් වී බෞද්ධයෙකු බවට පත්වීම මේ හා පටලවා ගත යුතු නැති අතර, එය ටී.එම්. දිල්ශාන්ට පෞද්ගලික වන තීරණයක් පමණක්මය.

නමුත් ඇන්ජලෝ මැතිව්ස් පිරිත් නූල අල්ලාගෙන නොසිටීම අපේ රටේ බංකොලොත් පේජ් කාරයින්ට හොඳ අවියකි. බහුතරයක් නාමික සිංහල බෞද්ධයන් අතරට ගෙන යා හැකි කුණු ප්‍රවෘත්තියකි. කතෝලිකයකු වන මැතිව්ස්, බෞද්ධ වත් පිළිවෙත් ඉටු කරනා තැන සිටීම අගය කරමින් පෝස්ටුවක් පළ කරන්නටද හැකියාව තිබුනත්, එවැන්නක් මාර්කට් කිරීම අපහසුය.

කණ්ඩායමේ බෞද්ධ හෝ වෙනත් ආගමක ක්‍රීඩකයින් තමන් නොඅදහන/නොපිළිපදින/විශ්වාස නොකරන ආගමක වත් පිළිවෙත් ඉටු කරන තැනදී සිටින ආකාරය කොහේවත් පළ වන්නේ නැත. ( එවැනි සර්ව ආගමික වත් පිළිවෙත් කරනවාදැයි මට අදහසක් නැත. ) එවැනි තැනකදී බෞද්ධ ක්‍රීඩකයෙකු ඉවත බලාගෙන සිටියේනම් , ඔය පේජ් කාරයින්ගේ පෝස්ටුව වන්නේ " හැට්ස් ඕෆ් _____, පල්ලියේ දණ නොගැසූ උඹ අපිට ආඩම්බරයකි. උඹ අපිට ජාතික වීරයෙකි" වැනි ජාත්‍යාලයෙන් ඔද වැඩුණු පෝස්ටුය. එම තැනැත්තා නිහතමානී නැතැයි ඔහුට කිසිවෙක් නොබනිනු ඇත.

Saturday, December 17, 2016

කපුටු සංදේශය I - ( කොලඹ ගමන )

උදයෙන්ම කපුටා
නැඟිට බැලුවේය වට පිටා
දවස අරඹන්ටා
යන්ට ඕනෑ කෑම කන්ටා


සද්දෙට "'කාක්" කියමින්
ඉගිලගෙන යන විටදි ටවුමෙන්
හැප්පෙන්නව තව පොඩ්ඩෙන්
උඩින් ආ බස් එකේ හයියෙන්

බය උන පාර කපුටා
හැරුනාය ඉගෙලෙන්ට වමටා
වමෙනුත් බැරිය යන්ටා
ආව ත්‍රීවීලයක් පෙරටා

මේ මොකද සද්දේ
අතන අර මහ ටවුම මැද්දේ
වගේ නොවැ යුද්දේ
කිට්ටු කෙරුවා කපුටු නයිදේ

කැම්පස් ළමයි රොත්තක්
මෙතන වහගෙන පාරෙ පැත්තක්
සයිටම් එපා කිවුවත්
ඒකෙ ඉන්නව මුන්ගෙ එවුනුත්

එතකොට මෙතන මෙපිරිස්
මොකටද මේ නඟන්නේ දොස්
ඇහුව දැන ගනු වස්
රකින්නලු ඉගෙනීම නිදහස්

මම යනව යන්ටා
බෑ මෙවුව මගෙ හිතට ගන්ටා
යන විට ඉගිල උඩටා
සද්දෙ ඇහෙනව "එපා එක්ටා"

අර ගොල්ලන්ගෙ ගිවිසුම්
ඇත්ත අපි දැන උන්න බවනම්
මුන් ඇවිත් අලුතෙන්
දෙන්න යනවලු තවත් වැඩියෙන්

ඇයි එහෙම නරකද
අහන විටදිම කපුට ඇද පැද
යකෝ තොට පිස්සුද
ඇහුව කොල්ලෙක් තටුවකින් ඇද

උන් මෙහෙට ආවම
අඩුවෙන් වැඩට ගත්තම
අපේ අඹු දරු හැම
රකින්නේ විකුණලද තොගෙ හම

මෙතන තව උන්නොත්
ගලවයි මගෙ පිහාටුත්
ඌටම කියා ගත්
වෙන දිහාවක කපුට ඉගිලෙත්

අපබ්‍රංසම දැකලා
හිස කකියනව කියලා
බෙහෙත් ගන්නට හිතලා
ගියා ඉස්පිරිතාලෙ බලලා

ලෙඩ මිනිසුන්ගෙ කෙඳිරිය
ඇහිල කපුටට දෙලොව රත් විය
එතැන හෙදි සොයුරිය
කිවුව දොස්තර නො එන විත්තිය

අයිතිය දිනනු වස්
දොස්තර තුමා ඇත ගොස්
නොකියන්න මට දොස්
ටිකක් හයියෙන් කිවුව හෙදි Sis

බෙහෙත් ගන්නට පෝලිමක් ඇත
මැදින් පැන එහි ආ අයෙක් ඇත
නෝට්ටුව මිට මෙලෙව්වා අත
ඔහුට පෝලිම උවමනා නැත

බඩගින්න වැඩි විය
කන්නට යමක් ඕනැය
ටවුමම මතක් විය
කපුටු තෙම ටවුමට පියෑඹිය

හැම තැන ගොඩ ගැසුණු
කුණු ඇත දසත විසිරුණු
කන්නට මෙහෙව් කුණු
කපුටො පිට රටකිනුත් ගෙන්වනූ

ආවෙ සැප රියකී
කවුළුවෙන් දික් උනේ අතකී
දැම්මෙ කුණු ගොඩකී
දාපු සැනෙකින් ගියා කැරකී

සප්පායම්ව හොඳ හැටියට කපුටාණ
යන්නට හිතුව පුරවර සිරි නරඹන්න
වයසක පිරිමි රොත්තක් කෑ ගසමින්න
මොකදැයි කියා හිතුනා දැනගෙන එන්න

වයසක් වැඩක් නෑ ගන්නට කර කාරේ
වැඩි විය පැමිනිලානම් එය ඇති රාලේ
නාකිත් රෙද්ද උස්සාගෙන මහ පාරේ
කෑ මොර දෙන්නෙ ලැජ්ජා නැතුවද රාලේ

කැරකුණි හුළං පාරට
ගාලු මුවදොර පැත්තට
නැවතුනි පොඩ්ඩකට
හැදෙන නත්තල් ගහ බලන්නට

ගහ නවතන්න කිවුවලු කාදිනල් තුමා
බෙදනුව මුදල් දිලිඳුන් හට නොවී පමා
බාගෙට හදපු ගහ නැවතූවත් එතුමා
වියදම ඉතින් ආපහු ගන්නේ කොහොමා

ආයෙත් හදන්ටලු දැන් අවුලක් නෑලූ
දැන් මේ රටේ දුප්පත් කිසිවෙක් නෑලූ
පල්ලියෙ කියල සතයක් නෑ නොවැ යාළු
තිබුණානම් දෙනව එතුමා කිවුවාලූ

හැන්දෑ වෙලා දැන්නම් බෑ දුර යන්න
කලුවර නිසා ඕනෑ දැන් සැතපෙන්න
අතු ඉති පතර බෝ අත්තක ලැග ගන්න
කපුටා ඉගිලුනා බලමින් මරදාන

හරි බරි ගැසුණි බෝ අත්තක සැපේයා
නිදනා අතර තුර හෙට ගැන සිතේයා
කොඳුරන හඬක් ගස් පල්ලෙන් ඇසේයා
රෑ සමනලිය බමරෙකු හා වෙලේයා

-- මතු සම්බන්ධයි