Tuesday, May 29, 2018

උඹෙ පුතා මං ගාව


මං එක්ක නිදි වැදුණු
මහතුනේ අසාපං
උඹලගෙම එකෙක් මගෙ
ජීවිතේ වෙලා දැං


මං එක්ක වීදියේ
පොඩි එකා දිරනවා
උගෙ පියා කවුරුදැයි
මං තවම හිතනවා


මගෙ බඩට දරු දුන්න
උඹත් ලොකු වැදගතෙක්
උඹෙම දරුවා වැදුව
මං හැබැයි වේසියක්


උගන්නන්නට තියා
කන්න ටික දෙන්ඩවත්
උඹ එක්ක වැතිරෙන්ඩ
ඕනැමයි මං හෙටත්


උඹ ගාව කඩචෝරු
ගෙදර පොඩි පැටවුන්ට
"අපෙ" එකා අඬනවා
මගෙ කිරිත් නැති කමට


දඟලද්දි මං එක්ක
උඹ රතිය විඳ ගන්ට
උඹෙ පුතා පැත්තකින්
ගුලි වුණා සීතලට

උඹ....


කනාටු වී ගිය
ගහක ශේෂ වුණ
පරඬැල් මැද්දේ
රැඳුණු මලක්


ඉඩෝර කාලෙක
දිරන රිකිලි මත
කෙලෙසද පිපෙනුයෙ
මුදු කුසුමක්


කඨෝර හුලඟේ
අතු පැටලෙන විට
නෙලන්න පෙර 

ගිලිහුණි එමලත්

මලක් නොවයි ඒ
ගිමන් හරින්නට
මඳකට නැවතුණු
සමනලයෙක්

මොනාලිසා




උඹ අනුන්ගේ සිත්තමක්
මං ආදරේ කරන
උඹට තියෙන්නෙ මහ අමුතුම හිනාවක්
මගෙ හිතම හිරි වට්ටන




වෙලාවකට මේක මහ අවනඩුවක්
රැකවල් මැද්දෙ උන් උඹව හිර කරගෙන
මගේ ලඟ තියෙන්නේ උඹේ එක කොපියක්
බිත්තියේ ගහගෙන




හැමදාම මං එක්ක කාමරේ උන්නත්
උඹ හිනාවීගෙන
මම තාම හරියටම දැක්කෙ නෑ
ඔය හැංගිච්ච ලස්සන

Saturday, April 21, 2018

ඇන්ටිගෙ කසාදේ

මේක අපේ ඔෆිස් එකේ හිතවතියක් සහ, අපිට තේ එහෙම හදල දෙන අපේ හිතවත් "ඇන්ටී" අතර සිද්ධ උන කතා බහක්. 


මම කසාද බඳිනකොට අවුරුදු දාසයයි මිස්.

අනේ ඇත්තද, ඇයි ඉතින් ආන්ටි පොඩි වයසින්ම බැන්දෙ ?

බැන්ද නෙමෙයි මිස්, බඳින්න උනානෙ.

ඒ ඇයි ?

මම ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ නෙට්බෝල් සෙල්ලම් කලානෙ මිස්. ඔන්න දවසක් අපි සෙල්ලම් කරනකොට තව ලොකු අයියල වගයකුත් බෝල ගහනව පිට්ටනියෙ. එක අයිය කෙනෙක් බෝලයක් අල්ලන්න දුවගෙන ආව. කොහොම හරි මම ඉන්න ලඟටම ආවම, බෝල පස්සෙ දුවන එක නවත්තල මගෙ අතින් අල්ල ගත්තනෙ, එක පාරටම. අල්ලගෙන කිව්ව "මේ තමා මගෙ කැච් එක" කියල.

ෂා, මාරයිනෙ. ඉතිං ඉතිං ?

ඉතිං මම එතන බිම පෙරලිලා, ඒ අයියගෙ අතේ එල්ලිලා අඬන්න ගත්ත මට ගෙදර යන්න බෑ, මාව කසාද බඳින්න කියල. මම කෑ ගගහ ඇඬුව මට ගෙදරනම් යන්න බෑමයි, මාව කසාද බැඳල එයාගෙ ගෙදරට එක්කගෙන යන්න කියල.

මොකාක් ?

ඔව් මිස්, ඒ ගමන ඒ අයිය මේ මොන හු***ක්ද කියල හොඳ කුණුහරපෙකුත් කියල මගෙ අත ගසල දැම්ම.
මමත් අත ඇරියෙ නෑ, මාව කසාද බඳින්නම කියල පෙරලි පෙරලි ඇඬුව.

ඒක පුදුම කතාවක්නෙ ආන්ටි ? ඇයි ඉතින් එහෙම කසාද බඳින්න කියල ඒ අයියට බල කලේ ?

ඇයි මිස්, එයා අතින් මගෙ ආත්ම ගරුත්වය කෙලෙසුණානෙ.

මොකක් ? ආත්ම ගරුත්වය කෙලෙසුණා ? ඒ කොහොමද ?

අපේ අම්ම මට කියල දීල තිබුණෙ එහෙමනෙ මිස්. කවුරු හරි නාන්දුනන පිරිමි කෙනෙක් ඇවිත් මගෙ අතකින් හරි ඇල්ලුවොත් එදාට මගෙ ආත්ම ගරුත්වය කෙලෙසෙනව කියල.

අම්මටසිරි, ඉතිං ඒ අයිය ආන්ටිව බැන්දද ?

අනේ ඔව් මිස්, ඊට පස්සෙ එයා අපේ ගෙදර ඇවිල්ල අපේ අම්මගෙන් අහල මාව කසාද බැන්ද, එතකොට මට 16 යි. විභාගෙ ලිව්ව විතරයි. ප්‍රතිඵල ඇවිල්ලත් නෑ. මට බතක් උයා ගන්නවත් දන්නෙ නෑ එතකොට.

කසාද බැඳල ඊට පහුවදාත් හරි වැඩක් උනේ. පහුවදා උදේම මම අපේ අයියට කතා කලා, කතා කරල කිව්ව ආයෙනම් මට ඒ මිනිහ එක්ක යන්න බෑ කියල.

හුටා, ඒ ගමන මොකද ?

මම අපේ අයියට කිව්ව " අනේ අයියෙ මටනම් ඒ මිනිහ එක්ක ආයෙනම් යන්න බෑ, මේ බලන්න හැම තැනම සූරල, හපල මගෙ ඇඟ ගන්න දෙයක් නෑ, මමනම් මේ මිනිහ එක්ක යන්නෙ නෑමයි " කියල

බුදු අම්මෝ, ආන්ටි ඕව අයියට කිව්වෙ ඇයි ?

අනේ ඔව් මිස් මම අපේ අයියට කිව්ව, අපේ අයියල මට හරි ආදරෙයිනෙ, අයියල අටක් පවුලෙ, මම බාලය , හැමෝම මට හරි ආදරෙයි, මම ඉතිං ලොකු අයියට කිව්ව එහෙම.

ඉතිං අයිය මොකද කලේ ?

අයිය , මම කසාද බැන්ද මහත්තයව පැත්තකට කතා කරගෙන ගිහින් මොන මොනවද කිව්ව.

ඊට පස්සෙ ?

ඊට පස්සෙ එයා ඇවිත් මට කිව්ව, " මැණිකෙ, මම දැං ඔයාගෙ මහත්තයනෙ, ඔයා මගෙ නෝනනෙ, ඉතිං අපි දෙන්න අතරෙ වෙන දේවල් අනිත් අයට කියන්න එපා, මොනව හරි දෙයක් තියෙනවනම් මට කියන්නකො" කියල. එහෙම කියල මගෙ ඔලුව අත ගෑව.

--------------------------------------

ඔව්, උඩ කතාව කියෙව්වම ඔබට හිනා යන්න ඇති. නමුත් ඕක ඇත්ත කථාවක්. අපේ රටේ මිනිස්සු විවාහය, ලිංගිකත්වය, පවුල, ලිංගික සම්බන්ධතා ගැන අදටත් ඔතනින් එහාට ගිය මහා ලොකු දැණුමක් ඇති මිනිස්සු නෙමෙයි.

අධ්‍යාපනය තුලට උක්ත විෂයයන් ඇතුලත් කලත්, ඒ අධ්‍යාපනය දරුවන්ට ලබා දෙන්න ගුරුවරුන් පවා මැලි වෙනව.

කොටිම්ම කියනවනම්, අපේ රටේ ඔය මාතෘකා මැජික් එකක්, එහෙම නැත්නම් කතා කලොත් ඒක වනචර වැඩක්, එහෙම නැත්නම් ප්‍රසිද්ධියෙ සාකච්ඡා නොකල යුතු දේවල්.

මේ කරුණු ගැන නොදැණුවත් කම නිසා "තවමත්" අපේ රටේ ලාබාල දැරියන් ගැබ් ගන්නව, අඩු වයසින් දරුවන් හදනව, සිය දිවි නසා ගන්නව, කසාද බැන්දත් පවු කාලීනව පවුල් අසාර්ථක වෙනව.

බොහොමයක් පවුල් වල ලිංගික සම්බන්ධතා කියන්නෙ බිරිඳගෙන් සැමියාට වෙන්න ඕන යුතුකමක් කියන තත්වෙල පත් වෙලා. ඔවුන් එය විඳින්නෙ නෑ. ඉතින් ස්වාමිපුරුෂයන් වෙනත් කාන්තාවන් ඇසුරට පෙලඹෙනව. බිරිඳ විදියට තමන්ගෙම සැමියත් එක්ක සතුටු වෙන්න මැලි වන කාන්තාවො, අනියම් සැමියත් එක්ක හැකි උපරිමයෙන් සතුටු වෙනව. සැමියා විදියට තමන්ගෙ බිරිඳගෙන් නොලැබෙන සතුට, අනියම් බිරිඳත් එක්ක හරි අපූරුවට විඳ ගන්නව.

ඔන්න ඔතනයි අපේ රටේ බොහොමයක් පවුල් තියෙන්නෙ.

Wednesday, March 28, 2018

පන්ජාර විට්ටු නඩන්නු කුන්ජු

අන්තර්ජාලයේ කතා බහට ලක් වෙන වීඩියෝවක එන වැකියක්. මලයාලම් භාෂාවෙන් කියවෙන මෙහි අදහසනම් මම දන්නේ නෑ. නමුත් ඒ වීඩියෝව බැලූ පමණින් තේරුම් ගත් යමක් පිළිබඳවනම් නොකියාම බැහැ.

මට හැඟෙන විදියටනම් මෙය ඛේදවාචකයක්. බොහෝ දෙනා මෙය සිනහවට කාරණයක් කර ගත් බව පෙණුනත්, ඇත්තටම එය සිනහ විය හැකි කාරණයක්නම් නොවෙයි.

මවක්, තම දරුවාට වැකියක් පාඩම් කරවන්නට ගන්න උත්සාහය සහ, එම කුඩා දරුවාට එය උච්ඡාරණයට සහ මතක තබා ගැනීමට ඇති අපහසුව, මව තුලින් පෙනෙන විඩාබර බව, දරුවා තුලින් දිස් වන බිය මුසු චිත්ත පීඩාව, මේ සියල්ල දුටු විට මට සිහියට එන්නෙ අපේ සමාජයේත් දරුවන් තව කොතෙකුත් මේ අයුරින්ම පීඩා විඳිනවද සහ දෙමාපියන් කොතරම්නම් මේ අයුරින්ම තම දරුවන් කෙරෙහි කටයුතු කරමින් වෙහෙසෙනවද කියන කාරණය.

එක් සෙනසුරාදාවක, මම ගමන් ආරම්භ කරන තෙක් බස් රථයක වාඩී වී සිටින විට, මවක තම කුඩා දියණිය සමඟ එම බසයට විත් මා අසලම ආසනයක අසුන් ගන්නව. කුඩා දියණිය ශිෂ්‍යත්ව විභාගයට පෙනී සිටින වයසේ දරුවෙක්. බස් රථයේ අසුන් ගත් වහාම මේ මව තමන් අතේ තියෙන ෆයිල් කවරයක් දිග හැරල එතුලින් ප්‍රශ්න පත්‍රයක් එලියට ගන්නව. නොඉවසිල්ලෙන් එය බලන ඇය තුලින් පෙනෙන්නෙ බලාපොරොත්තු කඩ වුණු ස්වභාවයක්. තම කුඩා දියණිය දෙස බලා තරවටු කරන ස්වරූපයෙන් යමක් පවසන විට , අර කුඩා දියණිය මහත් බියකින් මව දෙස බලනව. ඉන් පසුව එම මව, ප්‍රශ්න පත්‍රයේ ප්‍රශ්න එකින් එක විමසමින්, තම දියණිය වැරදි පිලිතුරු දී තිබූ සෑම ප්‍රශ්නයක්ම පාසා ඇයට බස් රථය තුලදීම තරවටු කරනව. විටෙක කණ මිරිකනව, තවත් විටෙක ටොක්කක් අනින ඇය, නැවතත් කම්මුල තදින් මිරිකනව. අර කුඩා දියණිය වේදනාවෙන් ඇඹරෙනව, බියෙන් වෙව්ලනව. ඇස් වල කඳුළු, මවට වගක්වත් නෑ අවට මිනිසුන් ගැනවත්. ඒ කුඩා දියණියට දැනෙන මානසික පීඩාව, අවට සෙනඟ සිටියදීම තරවටු කිරීමට ලක් වෙන ඇයගේ ආත්ම අභිමානයට සිදුවන හානිය, දරුවාට දැනෙන ලැජ්ජාව, දුක, අසරණ බව ... මේ කිසිවක් ගැන මවට කිසිඳු තැකීමක් නෑ.

ඇයි දෙමාපියන්ට මෙහෙම වෙන්නෙ ? ඇයි කුඩා දරුවන්ට මෙවැනි පීඩනයක් උහුලන්න, මානසික පීඩාවකින් ජීවත් වෙන්න සිදු වෙන්නෙ ?

මට හිතෙන ආකාරයටනම් මෙයට මූලිකම හේතුව අධ්‍යාපනය ලැබීමට සහ ලබා දීමට ඇති සීමා සහිත පහසුකම්, ඒ පහසුකම් ග්‍රහණය කර ගැනීමට ඇති අසීමාන්තික තරඟය.

එතනදි දෙමාපියන් උත්සුක වෙනව සම වයසේ අනිත් දරුවන්ට වඩා ඉදිරියට තම දරුවා ගෙන ඒමට. ඔවුන් එතනදි කරන්නෙ දරුවාගේ කැමැත්ත විමසීමකින් තොරවම, තමන්ගේ තේරීම වෙත දරුවා බලහත්කාරයෙන් තල්ලු කිරීමයි. තමන්ට අතපසු වූ, හෝ ලඟා කර ගැනීමට නොහැකි වූ ඉලක්ක කරා ලඟා වීමට තම දරුවා යොදා ගැනීමත් මෙතනදි සිද්ධ වෙනව.

දෙමාපියන් ලෙස, විටෙක ඔබත් මෙවැනි තත්වයකට පත් වෙලා තියෙන්න හෝ, පත් වීමට පුළුවන්. නමුත් එය කෙතරම් දුරට සාධාරණද ?

ඔබේ දරුවා යනු ඔබ නොවෙයි. ඔහු හෝ ඇය වෙනත් ජීවියෙක්. දරුවාගේ කැමැත්ත, තේරීම, ඔබට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වූවක් වියැ හැකියි. එය දෙමාපියන් විසින් වටහා ගත යුතුම කාරණයක්.

සෑම දරුවෙකුම අධ්‍යාපනයට එක හා සමානව දස්කම් දක්වන්නේ නෑ, එක් දරුවෙක් කලාවට, තවත් දරුවෙක් ක්‍රීඩාවට, තවත් දරුවෙක් තාක්ෂණයට කැමති වෙන්න පුළුවන්. දෙමාපියන් ලෙස ඔබ කල යුත්තේ ඔබේ දරුවාව කියවීම, තේරුම් ගැනීම, සහ දරුවාගේ කැමැත්ත වටහාගෙන ඔහුට හෝ ඇයට තම ඉලක්කයන් කරා ලඟා වීමට ඔබට ලබා දිය හැකි උපරිම සහයත්, හොඳ නරක කියා දීමත් නොවෙයිද ?

දරුවන් පීඩාවට පත් කරමින්, අධ්‍යාපනයේ යම් ඉලක්ක සපුරා ගැනීමට බලහත්කාරකම් කිරීම තුලින් සමාජයට වැඩදායී පුද්ගලයෙක් බිහි වෙන්න පුළුවන්ද ? එවැනි දරුවෙක් ආත්මාර්ථයෙන් පිරුණු, අනෙකා පීඩාවට පත් කරන පුද්ගලයෙකු වීමට ඇති සම්භාවිතාව ඉතා ඉහලයි. ඔවුන් තුල දෙමාපියන් කෙරෙහි පවා ඇති වන්නේ නුරුස්නා ස්වභාවයක්.

කිසිඳු කරුණක් වෙනුවෙන් ඔබ ඔබේම දරුවා හෝ වෙනත් දරුවෙකු පීඩාවට පත් කරන්න එපා. එය දරුවාට මානසිකව ඉතා ප්‍රභලව බලපාන කාරණාවක්. දරුවා තුල එම කාරණාව පිලිබඳව අනියත බියක්, අකමැත්තක්, ඔබ ගැන මෙන්ම සමාජය ගැනත් අකමැත්තක්, ද්වේෂයක් හට ගැනීමට එය හේතුවක්.

ඔබත් ඔබේ දරුවා කෙරෙහි පීඩාකාරීව කටයුතු කරන කෙනෙක්නම්, නවතින්න. මඳක් සිතන්න. දරුවා කෙරෙහි කාරුණික වන්න. ඔහුගේ / ඇයගේ කැමැත්තට ඉඩ දෙන්න. ඔවුන්ගේ ගමනට අත්වැලක් වෙන්න. මඟ පෙන්වන්න සෙනෙහසින්.

Sunday, September 24, 2017

වරණ ( සත්‍ය සිදු වීමක් ඇසුරෙනි. නම් ගම් මනඃකල්පිතය )

අනිච්ඡාවත සංඛාරා.. උප්පාද වයධම්මිනෝ..
උප්පජ්ජිත්වා... හාමුදුරුවන්ගෙ හඬ දයාසීලිගෙ දෙකන් පසාරු කරගෙන මුළු ගත පුරාම විදුලියක් වගේ දුවනව ඇයට තේරුණා.

"අනේ මගෙ පුතේ" කියල දෑතින්ම පපුවට ගහ ගත්ත ඇය සිහිසන් නැතුව ඇද වැටෙනකොට ලඟ උන්න කීප දෙනෙක් ඇයව වත්තන් කර ගත්තා.

ධම්මික ගෙ නිසල සිරුර ලඟ බිම වාඩි වෙලා පැන් වඩමින් උන්න අක්ක ශ්‍රියාණි, අනිත් අයගෙ උදව්වෙන් අම්මව කාමරේට අරගෙන යනකොට පැන් වඩන තැන ඉතුරු උනේ ශ්‍රියාණිගෙ සැමියත් දරු දෙන්නත්, තව නෑදෑ කීප දෙනෙකුත් විතරයි.

ආගමික වතාවත් ඉවර කරල ධම්මිකව කනත්තට රැගෙන යන්න ගමේ තරුණ කොල්ලො සෑහෙන පිරිසක් එකතු උනා. දයාසීලි පියවි සිහියට එනකොට ධම්මික ආයෙ නො එන්නම ගිහින්.

"අම්මෙ, මේ කෝපි එක බීල හිටියනං" ශ්‍රියාණි දයාසීලිගෙ ඇඳේ පැත්තකින් වාඩි උනේ අම්මගෙ ඔලුව යන්තමින් පිරිමදින ගමන්.

කෝපි කෝප්පෙ පැත්තකට කරපු දයාසීලි අමාරුවෙන් ඇඳෙන් නැඟිට්ටා. ගමේ ගෑනු එකතු වෙලා මල බත උයන දිහා මොහොතක් බලන් උන්න ඇය දෝතින්ම හිස බදාගෙන කල්පනා කරන්න උනා. 

දවස් තුනකට කලින් මේ වගේ ගොම්මන් වෙලාවක වෙච්චි සිදු වීම ඇයගෙ හිතට හරි හරියට  වද දෙන්න පටන් ගත්තා.

අජිත්, දයාසීලිගෙ වැඩිමල් පුතා. ශ්‍රියාණි කියන්නෙ මද්දුමී, ධම්මික තමයි බඩ පිස්සා. ගුණපාල, ඒ කියන්නෙ දයාසීලිගෙ සැමියා, ජීවිකාව කර ගත්තෙ ගොවිතැනින්. මීට අවුරුදු තුනකට කලින් ගුණපාල කුඹුරට ගිය වෙලාවක මී මැස් මොරය හැදිල කුඹුරෙ වැටිල මැරිල උන්න.

ශ්‍රියාණි ඒ වෙද්දි කසාද බැඳල. ධම්මික සාමන්‍යපෙල ලිව්ව විතරයි. අජිත් වැඩිමලා උනත් තනිකඩයා, ඒ විතරක් නෙමෙයි නාහෙට නාහන එකා. කොහෙන් හරි පොල් ගෙඩියක් හොරකම් කරල විකුණල හරි අජිත් කලේ කසිප්පු බිව්ව එක. ගෙදරට කියල සත පහක උදව්වක් අජිත්ගෙන් ලැබුණෙ නෑ.

පොඩි එවුන් දෙන්නගෙ වැඩ නිසා අජිත් ගැන හොයා බලන එක දයාසීලිටත් මඟ ඇරිල තිබුණා. අජිත් උස්මහත් වෙලා පෙලවහක් හෙම කර ගන්න කාලෙ ඇවිත් දයාසීලි ඌ ගැන හොයනකොට අජිත් නන්නත්තාර වෙලා ඉවරයි. බේබද්දෙක් වෙලා ඉවරයි.

බේබදු කම විතරක් නෙමෙයි, අජිත් වෙලාවකට හොරෙක්. ගමේ මිනිස්සුන්ටත් වදයක්. ගෙදරට ආවෙ හතරගාතෙන්. බීගෙන ඇවිත් යකෙක් වගේ ගෙදර වලං මුට්ටි පොඩි කරල දාපු අජිත් , අම්මටයි මල්ලිටයිත් පහර දුන්න. කනමදය වගේ උන්න අජිත්ට පාරක් දෙකක් ගහල මෙල්ල කර ගන්න ධම්මිකට ඒ වෙලාවට පුලුවන් උනා. දරු දෙන්න අතරට පැන්න දයාසීලිට උන් දෙන්නව දෙපැත්තට කරන්නත් ලේසි උනේ නෑ.

ලොකු එකා බේබද්දෙක් වෙද්දි, පවුල ගැන, අම්ම ගැන හොයා බැලුවෙ ධම්මික. ඉස්කෝලෙ ගමන නවත්තල දාපු ධම්මික, ෆිනෑන්ස් දාල ත්‍රීවීල් එකක් ගත්ත. එදිනෙදා හයර් වලින් ධම්මිකට සැලකිය යුතු ආදායමකුත් ලැබුණා. ගෙදරට උවමනා බඩු මුට්ටු, කන්න බොන්න දේවල් ගෙනාවෙ ධම්මික. අජිත් කලේ අම්ම උයල දෙන එකක් කාල, මොන විදියකින් හරි කීයක්ම හරි හොයාගෙන කනමදය වගේ බීපු එක.

අජිත්ගෙන් දයාසීලිට වෙන හිරිහැර නිසාම ඇයට අජිත්ව එපාම වෙලයි තිබුණෙ. කොටින්ම තමන්ගෙ දරුවෙක් කියලවත් හිතුනෙ නෑ.

එදා හොඳටම වැස්ස දවසක්. ගස් කඩන් වැටිල ලයිට් කණු, කම්බි කීප පොලකින්ම කැඩිල නිසා කරන්ට් එකත් නෑ. අඳුර වැටීගෙන එනකොට ධම්මිකගෙ ත්‍රීවීල් එක ගේ ඉස්සරා නැවැත්තුව. හාල්, පොල්, එලවලු පිරිච්ච මල්ලක් අම්මගෙ අතට දුන්න ඔහු, ත්‍රී වීල් එක මඩුවට දාල, මහන්සියත් නොබලම වතුර පනිට්ටු කීපයක් ගෙනත් මඩ හෝදල දැම්මෙ කුප්පි ලාම්පු එලියෙන්. ධම්මික තමන්ගෙ දරුවෙක් වගේ ත්‍රීවීල් එක පරෙස්සම් කලේ.

අම්ම උයන අතරෙ, ධම්මික ලිඳ ලඟට ගිහින් සීතලේම නාගෙන ඇවිත් කොට කලිසමකුත් ඇඳගෙන, කුස්සියට ආවෙ කුස්සියෙ මේසෙ උඩ වෙනද වගේම උණු උණු තේ එකක් තියෙන බව දන්න නිසා. ධම්මික තේ එක බොන අතරෙ දයාසීලි හනිකට බතකුයි, පරිප්පුයි, සම්බෝලෙකුයි හදල ඉවර උනා. තෙල් තාච්චිය රත් වෙන්න ලිපේ තියපු ඇය, පපඩම් පැකට් එක අරගෙන පපඩම් දෙක තුනක් එලියට ගන්නකොටම කුණුහරුප කියාගෙන, කෑ ගහගෙන අජිත් එන සද්දෙ ඈතින් ඇහෙන්නට උනා.

" අර වසවර්තිය අදත් කට ගොන්නක් බීගෙන. පොඩි එකෝ උඹ එහෙම ඔන්න යන්නෙ නෑ ඕක එක්ක පැටලෙන්ඩ" කියාගෙන දයාසීලි ඉස්තෝප්පුවට ආව.

ඒ වෙනකොටත් අජිත් ගේ දොරකඩ. කරුවලේ හරියට පේන්නෙත් නෑ කිසි දෙයක්. වැස්සෙ තෙමීගෙන ගෙට එන අජිත්ව දැක්ක දයාසීලි ආපහු කුසියට යන්ඩ හැරුණ.

අමු තිත්ත කුණුහරපෙන් ඇයට බැනගෙනම ගෙට ගොඩ උන අජිත් ඉස්තෝප්පුවෙ තිබුණ පුටුවකට දඩාස් ගාල පයින් ගහනකොට ඒ සද්දෙ මොකක්ද බලන්න ධම්මිකත් කලබලෙන්  එලියට දුවගෙන ආව.

"අම්ම යන්ඩ ගෙට" ධම්මික කියද්දි අජිත් එපාම කරපු විදියට අමු තිත්ත කුණුහරපෙන් ධම්මිකටත් බැනගෙන බැනගෙන ගියා.

අජිත්ගෙ මේ කෙරුවාව එපාම වෙලා උන්න දයාසීලි " අනේ මේ කාලකන්ණියා මැරිලවත් යන්නැති හැටියක්" කියල කියනකොටම, ධම්මික කලුවරේම මිදුල කොනේ තිබ්බ උදලු මිටක් ගලවගෙන අජිත්ට ගහන්ඩ පැන්නා. අයිය මලෝගෙ රණ්ඩුව මැද්දට පැන්න දයාසීලිට අඳුරෙ කිසි දෙයක් පෙනුනෙ නෑ.

දෙන්නගෙ ගාලගෝට්ටිය නවත්ත ගන්ඩ බැරිම තැන "ගහපං ඕකට අතක් පය කැඩෙන්ඩ. එතකොටවත් නිදහසක් තියෙයිනෙ දෙයියනේ" කියල ධම්මිකට කිව්ව.
පොලු පාරවල් දෙක තුනක් බොහොම තදින් වැදෙන සද්දෙ දයාසීලිට ඇහුණත් ඇය ගණන් ගත්තෙ නැත්තෙ අජිත්ගෙ කෙරුවාව ඇයට එපාම වෙලා තිබ්බ හන්ද. මිනිත්තු දෙක තුනකින් පස්සෙ කෙන්දිරි ගාගෙන එකෙක් බිම වැටෙන හැටි සේයාවක් වගේ දයාසීලිට පෙණුනා.

"ඇති පුතේ ඇති" කියාගෙන දයාසීලි දුවගෙන එනකොට
"ඔන්න උඹේ පොඩි පුතාව මම ඉවරයක් කෙරුව" කියල කෑ ගහපු අජිත් මහ හයියෙන් වියරුවෙන් වගේ හිනා උනා.

"මගෙ බුදු පුතේ" කියාගෙන වැටිල උන්න ධම්මික ගාවට දුවපු දයාසීලීගෙ සද්දෙට වටපිටාවෙ ගෙවල් වල මින්ස්සු එකතු වෙනකොටත් ධම්මිකගෙ හුස්ම ටික වා තලයට මුහු වෙලා තිබුණා.

Saturday, March 25, 2017

කපුරු මල

 
සීතල සුළඟට අවුල් වී ගිය කෙහෙරැලි අතින් සකසා ගනිමින් වෙරෝනිකා ඉක්මන් ගමනින් අඳුරු මාවත දිගේ පිය නැඟුවේ "හෙල්සිං" නගරයේ ජනාකීර්ණම සාප්පුව අසලට යන්නටය. වෙලාව රාත්‍රී 9.00 ද පසු වී ඇත. මාවත් දිගේ දැල්වෙන වීදි ලාම්පු එලියට ඉඩ දී නිවෙස් වල විදුලි පහන් එකිනෙක නිවී යයි.

රාත්‍රී කාලයේදී නගරය එතරම්ම ජනාකීර්ණ නොවූවත්,  දිවා රාත්‍රී විවෘත "සිටි හාර්ට්" සාප්පු සංකීරණයේනම් කිසි විටෙකත් මිනිසුන්ගෙන් අඩුවක් නැත. නගරයෙන් පිටත රැකියා වලට ගොස් ආපසු එන්නන් සහ තැබෑරුම් වල කල් මරන පිරිමින්ගෙන්ද, රාත්‍රී සාද හමාර වී මං මාවත් දිගේ ඇවිදින පිරිස් වලින්ද විටින් විට රාත්‍රියෙහි නිහැඬියාව බිඳී යයි.

සිමෙන්ති ගල් ඇල්ලූ මාවත දිගේ මහ පාරට පැමිණි වෙරෝනිකා, සාප්පු සංකීර්ණය ඉදිරිපිට වූ අවන්හලෙන් උණුසුම් තේ කෝප්පයක් මිලදී ගෙන, අසල වූ එලිමහන් බංකුවක හරි බරි ගැසී වාඩි වූවාය. දුම්වැටියක්ද දල්වා ගත් ඇය තම බෑගය මඳකට බංකුවේ පසෙකින් තබුවේ කබාය සකසා ගන්නටය. කොහේදෝ සිට මතුවූ කෙසඟ කොලුවෙකු සැනෙකින් ඇගේ බෑගය රැගෙන වහා එතැනින් ඉගිලුනි. 

තැබෑරුමෙන් පිට වී මාවත  දිගේ ඉදිරියට ඇවිද එමින් සිටි සයිමන් දුටුවේ ගැහැණියගේ බෑගය උදුරා තමන් පසු කර යන්නට දිව එන කොලුවායි. හෙල්සිං නගරයේ ශරීර සුවතා මධ්‍යස්ථානය පවත්වාගෙන යන්නේ සයිමන්ය. ඔහු දිනපතාම තම අවසන් සේවා දායකයාත් පිටවූ පසු තැබෑරුමට ගොස් මඳ වේලාවක් ගත කරන්නට අමතක නොකරයි. පදමට මත් වී සිටියද, වහ වහා ක්‍රියාත්මක වූ සයිමන් බෑගය උදුරාගෙන දුවමින් සිටි කොලුවාව තම දෑතින් ග්‍රහණය කර ගත්තේ ඉහළ අහසේ සිට පියඹා විත් ක්ෂණයකින් තම ගොදුර ඩැහැ ගන්නා උකුස්සෙකු මෙනි.

බෑගය රැගෙන එය වෙරෝනිකා සිටි තැනට වීසි කරදැමූ සයිමන්, තරුණයාට දුන් වේගවත් පා පහරින් ඔහු වීසි වී ගොස් අසල වූ තාප්පයක ගැටී බිම ඇද වැටුනේය. වහ වහා එතනට දුවගෙන ආ වෙරෝනිකා, බිම වැටී සිටි කෙසඟ තරුණයා වෙතට පැමිණ ඔහු නැඟිට්ටවා ඔහුගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය. ලැජ්ජාවෙන් බිම බලා ගත් තරුණයා අත මුදල් නෝට්ටු කිහිපයක් තැබූ ඇය, ඔහුට යමක් පවසා පිටත් කොට සයිමන් දෙසට හැරෙද්දී සයිමන් වික්ෂිප්තව සිදු වෙමින් පවතින දෙය දෙස බලාගෙන සිටියේ සිදු වන්නේ කුමක්දැයි ඔහුට තේරුම් ගැනීමට අසීරු වූ නිසාය.

කොලුවා පිටත් කර හැරි වෙරෝනිකා සයිමන් වෙතට පැමිණ වේගවත් අතුල් පහරකින් සයිමන්ට සංග්‍රහ කලේ ඔහුට කිසිත් සිතා ගන්නටවත් ඉඩක් නොතබමිනි.

" මොකක්ද ගෑණියේ උඹට වෙලා තියෙන්නෙ ? "
වෙරෝනිකාගේ අතින් දැඩිව අල්ලා ගත් සයිමන් තරහෙන් පුපුරමින් මොර දුන්නේ තරහවත් ලැජ්ජාවත් දෙකම මුසු වූ ආවේගයකිනි.

" මොකක්ද මිනිහෝ ඔහේ ඒ කරපු කැත වැඩේ ?" වෙරෝනිකා ප්‍රශ්නයකින්ම පිළිවදන් දුන්නාය.

සයිමන්ගේ අත ගසා දැමූ වෙරෝනිකා
" තමුන් මොහොතකටවත් හිතුවද ඒ අසරණ කොල්ලා ඇයි මගෙ සල්ලි උදුර ගන්න ඇත්තේ කියලා, සමහර විට බඩගින්නට වෙන්න පුළුවන්, එක්කො අම්මට, තාත්තට, දරුවට, එහෙම නැත්නම් බිරිඳට බේත් ටිකක් ගන්න. ඒත් ඔහේ ? ඔහේ මොකක්ද කලේ ? ඒ අසරණයට ගැහුව මහ වීරයෙක් වගේ. ඕක මහ ලොකු වීර කමක්ද ? " යි අසමින් තමන්ට කෑ ගසද්දී සයිමන් කුමක් කියන්නද, කරන්නදැයි සිතා ගන්නට නොහැකිව එදෙස බලා සිටියේ ය.

" මේ මොන විකාරයක්ද ? ඔහොමද තමුන් උදව්වක් කලාම සලකන්නෙ මිනිස්සුන්ට ? තමුන් මහ පුදුම ගෑනියක්. මෙතනින් තොලොංචි වෙලා පලයන් යන්ඩ" කියමින් සයිමන් වහා එතනින් පිටත්ව යන්නට සැරසෙද්දී නැවතත් ඔහුගේ අතින් අල්වා ගත් වෙරෝනිකා පහන් ස්වරයෙන් ඔහු අමතන්නට වූවාය.

" සමා වෙන්න මහත්මයා, ඔබ කරපු දේ මට උදව්වක් උනත්, අර කොල්ලා අසරණ වෙලා උන්න විදිය දැක්කම මට ආපු තරහටයි කෑ ගැහුවේ. මට නැති උණ මුදල සොයා ගන්න ලේසියි, නමුත් ඔහුට එහෙම ලේසියෙන් මුදලක් සොයා ගන්නට බැරුව ඇති. හරි අපි දැන් ඒක අමතක කරමු. මම වෙරෝනිකා, අර පහල වීදියෙ කොණේම ගෙදරයි මම ඉන්නෙ. අපි යමු,  කෝපි එකක් බොන ගමන් කතා කරන්න පුළුවන් අපිට. අසතුටක් නැත්නම් ඔබේ නම මට කියන්න පුළුවන්ද ?" ඇය සයිමන්ගෙන් ඇසුවාය.

සයිමන් තම හඬ අවදි කලේය.
" මම සයිමන්" කෙටි පිලිතුරකින් සංවාදය නිම කර එතනින් වහා පිට වෙන්නට ඔහුට වුවමනා වූ නමුදු වෙරෝනිකා ඔහුගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය.

" හඳුනා ගන්න ලැබීම සතුටක් සයිමන්, එහෙනම් යමු අපි කෝපි එකක් බොන්න, මගේ ගෙදරින්" කියමින් ඉස්සර වූයේ ඔහුගේ කැමැත්ත අකමැත්ත පවසන්නටවත් ඉඩක් නොදෙමිනි.

දිගටි සිහින් මුහුණ, කැරලි ගැසුණු කොණ්ඩය, රතු සායමින් හැඩ වුණු දෙතොල, දේදුන්නක් වැනි දෙබැම, දිගු නැහැය.. වෙරෝනිකා තුළින් දිස් වූයේ අමුතුම සුන්දරත්වයකි. ඇගේ සුන්දරත්වය, ඇඳුම් පැලඳුම් වලින්ද මනාව ඔපමට්ටම් වී තිබුණි. මඳ වේලාවකට පෙරදී සිදු වූ දෙය කුමක් වූවත්, එවන් සුකුමාල රුවැත්තියකගෙන් ලද ආරාධනයක් නොසළකා හරින්නට සයිමන්ට හේතුවක් තිබුණේම නැත. මවක් පසුපසින් යන කීකරු ළදරුවකු මෙන් සයිමන් ඇගේ පසු පසින් පිය මනින්නට විය.

 නිවසේ දොරකඩට පැමිණ, අසල වූ මල් පෝච්චියක් යටින් යතුරු කැරැල්ල ගත් වෙරෝනිකා, දොරගුල කරකවා ගෙට ඇතුළු වී විදුලි පහන් දැල්වූවාය.  සයිමන්ද ඇගේ පසුපසින් ආලින්දයට ඇතුලු විය.

" වාඩි වෙන්න සයිමන්, මම අපි දෙන්නටම බොන්න කෝපි හදන්නම්, අපි කතා කරමු"
විසිත්ත වර්ණයෙන් හැඩ වූ කුෂන් කවර වලින් නිමවූ සෝෆාව එක් පසෙකින්ද, පවුලේ ඡායාරූප කිහිපයකින් සැරසුණු බිත්තිය තවත් පසෙකින්ද, එකම එක කපුරු මලක්  සහිත මල් බඳුනක් තැබූ කුඩා මේසයකින්ද  හැඩවූ ආලින්දයත්, නිවසේ මුළුතැන්ගෙයත් එකට ඈඳී තිබුණේ  අලංකාරව සැකසූ කුඩා පිවිසුමකිනි. එම කුඩා ඉඩෙහි පසෙක තැබූ ගෑස් උදුන මත වතුර පිරවූ කේතලය තැබූ වෙරෝනිකා කතාවට මුල පිරුවාය.

" සයිමන් මේ ලඟපාතමද ඉන්නෙ ?"
සයිමන් තවමත් පිලිතුරක් නොදීම සෝෆාවේ කොණක අසුන් ගත්තේය.

ඔහු දෙස හැරී බැලූ වෙරෝනිකා
" මොකද සයිමන් මේ කතා නැත්තෙ " යි ඇසුවාය.

" අහ්ම්, ඔවු, මම මීට ටිකක් එහායින් තියෙන ලෝරන්ස් පාරෙ තුන්වෙනි ගෙදර. වෙරෝනිකාගෙ ගෙදර වෙන කවුද ඉන්නෙ ? " සයිමන් තම පලමු පැනය ඇයට පිරිනැමුවේය.

" හ්ම්ම්, දැං මම අවුරුදු කීපයක් තිස්සෙ මේ ගෙදර තනියම ඉන්නෙ"
 ඇය පැවසුවාය.

" තවම කසාද බැඳල නැද්ද ?" සයිමන්ගේ දෙවෙනි පැනය, එය වෙරෝනිකා බලාපොරොත්තු වූ දෙවෙනි පැනයමද විය.

" නෑ, තවම එහෙම උවමනාවක් නෑ, මට පෙම්වතෙකුත් නෑ " ඇය පිළිවදන් දුන්නාය.

"අම්ම තාත්ත මොකද කරන්නෙ ? ඒ අය පිට රටක පදිංචියට ගිහින්ද ?" සයිමන් ඇසුවේ අවිවාහක සුන්දර තරුණියක් වූ වෙරෝනිකා මෙලෙසින් තනිව ජීවත් වීමට හේතුව දැන ගැනීමටඔහු තුළ වූ කුහුල නිසාමය.

මගේ අම්මා පුවත්පත් වාර්ථාකාරිණියක්. ඔබ අහලත් ඇති, නෙතලි ජෝන්ස්, කාන්තා අයිතීන් ගැන සහ පවුල් ජීවිත වල සාර්ථකත්වය ගැන ඇය බොහෝ ලිපි ලියනවා පුවත්පත් වලට. තාත්තානම් නීතීඥයෙක්. දික්කසාද වෙන අයට නීති උපදෙස් ලබාදීමට තමයි ඔහු ප්‍රසිද්ධම. ජෝර්ජ් විල්සන්"

සයිමන් ට කෝපි කෝප්පය පිලිගැන්වූ ඇය, තම කෝපි කෝප්පයද ගෙන ඔහුට පසෙකින් වූ අසුන මතට වැටුණාය.

"මගේ අම්මයි තාත්තයි මීට අවුරුදු 8 කට කලින් වෙන වුණා, දැන් අම්ම එයාගෙ අලුත් පෙම්වතාගෙ ගෙදර, ඒ දෙන්න තව ටික දවසකින් විවාහ වේවි. තාත්තනම් කලින් විවාහයෙ ලොකු දුව එක්ක ඉන්නෙ. ඔහු බොහොම විනෝදයෙන් ඉන්නව, එක පෙම්වතියක් එක්ක වැඩි කාලයක් ඉන්න පුරුද්දක්නම් ඔහුට නෑ" කියමින් වෙරෝනිකා සිනාසුණාය.

ඇගේ දෙමාපියන් ගැන ඇසූ දෙයින් මඳක් පුදුමයට පත් වූ සයිමන්ට ඇය ගැන දැනුණේ කණගාටුවකි.

" කසාද බඳින්න අදහසක් නැද්ද ඉතිං ? " සයිමන් ඇසුවේ වෙනත් යමක් විමසන්නට තරම් ඔහුට නොසිතුණු නිසාය.

" ම්ම්, නැත්තෙමත් නෑ, ඔයා වගේ කඩවසම් කෙනෙක් ලැබුණොත් මමත් කැමතියි කසාද බඳින්න. සයිමන් විවාහකද ?" ඇය ඇසුවාය.

" නෑ, මමත් තවම තනිකඩයෙක්, පෙම්වතියක් සොයන " හෙතෙම සිනා වෙමින් පිලිතුරු දුන්නේය.

"ඉතින් එහෙනම් සයිමන්ට පුළුවන් මට විවාහ යෝජනාවක් ගේන්න" වෙරෝනිකා කොක් හඬලා සිනාසුණාය.

" මගෙ අකමැත්තක් නෑ එහෙම යෝජනාවක් ගේන්න, ඒත් අපි තවම හරියට දන්නෙත් නැහැනෙ එකිනෙකාව, ටික කාලයක් අරගෙන ආශ්‍රය කරල අපි ඒ ගැන හිතමු, මොකටද හදිස්සි වෙන්නෙ" සයිමන් තරමක් බැරෑරුම් ලෙස කියමින් හිස් කෝප්පය පසෙකින් තැබීය.

" හෙල්සිං ටවුමේ ෆිට්නස් සෙන්ටර් එක මගේ, වෙරෝනිකා මොකද කරන්නෙ ? "

" මගේ රස්සාවද ? " ඇය ඇසුවේ සයිමන්ගේ දැස් තුළට එබෙමිනි.
මඳ වේලාවක් නිහඬව සිට, දිගු සුසුමක් පිට කල ඈ " මගේ රැකියාව දැන ගත්තමත් සයිමන් මේ දැන් පිලි ගන විදියටම මාව පිලි ගනීවිද ?" යි ඇසුවාය.

" කරන රැකියාව අනුව මිනිස්සුන්ව පහත් කියල හිතන මනුස්සයෙක් නෙමෙයි මම, ඇරත් වෙරෝනිකා දැක්කම අනුමාන කරන්න පුළුවන් කරනව ඇත්තෙ හොඳ රැකියාවක් කියලා" සයිමන් ඔහුට සිතුණ දෙය එලෙසින්ම කියා දැම්මේය.

හිඳගෙන උන් තැනින් නඟී සිටි වෙරෝනිකා බරාඳය දෙසට පියමැන්නාය. උළුවස්සට බරදී නැවතුණු ඇය පිටත බලාගෙනම හඬ අවදි කලාය.
" මම කරන්නෙ ලෝකෙ පරණම රස්සාව. ඔවු, මම වීදි ගණිකාවක් "

ඇගේ පිළිතුරින් වික්ෂිප්ත වූ සයිමන් විසල් දෑසින් මොහොතක් ඇය දෙස බලා සිටියේය.  ඉද්ද ගැසුවාක් මෙන් අසුනෙන් නැඟී සිටි ඔහු කිසිත් නොපවසාම, වෙරෝනිකා දෙසවත් නොබලා පිටවී යන්නට සැරසුණේය.

සයිමන් පිටවන මඟ අහුරාගෙන සිටි සුන්දර යුවතිය ඔහුට මුහුණලා සිටගෙන තදින් ඔහුගේ අත අල්වා ගත්තාය.
" සයිමන් මේ දැන් මොහොතකට කලින් කිව්ව නේද රස්සාවෙන් මිනිස්සු මනින්නෙ නෑ කියල. දැං මොකක්ද උනේ ?" ඇය සිහින් හඬින් ඇසුවාය.

" සල්ලි වලට මිනිස්සු එක්ක බුදියන එකියක් එක්ක ජීවිතේ ගෙනියන්ඩ මට උවමනාවක් නෑ ගෑණියේ, මට යන්ඩ දීපං" ඔහු කෑ ගැසුවේය.

" මිනිස්සු එක්ක යන්නෙ සල්ලි හොයන්න තමා, මොකද මම කැමති නෑ අම්මගෙන් තාත්තගෙන්වත් සල්ලි ඉල්ලන්න. මට පුළුවන් විදියට මම ජීවත් වෙනවා. මම හිතුවේ කවදා හරි මම මේක නවත්තලා කසාද බඳිනව කියල. ඊට පස්සෙ මගෙ සැමියට විතරක් අයිති, ආදරණීය බිරිඳක්, අපේ දරුවන්ට ආදරණීය අම්ම කෙනෙක් වෙන්නයි මට උවමනා වුණේ. මට ඔයා වෙනුවෙන් ඒක කරන්න පුළුවන් සයිමන් " වෙරෝනිකා පැවසුවාය.

" ඇයි උඹ මාවම මේකට පටලව ගන්නෙ, මට උවමනාවක් නෑ උඹ එක්ක කතා කරන්නවත් " සයිමන් ගුගුලේය.

ඔහුගේ ආවේගය ගැන වෙරෝනිකාට පුදුම වන්නට හේතුවක් නැත, යම්කිසි දවසක මෙයට මුහුණ වන්නට වන බව ඇය දැන උන්නත්, මෙ කිසිවක් සඟවා සහකරුවෙකු සොයා ගන්නට තරම් වංචනික සිතක් ඇයට තිබුණේ නැත.

" ඇයි සයිමන් මාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නෙ ? මගෙ හිත පුරාම ආදරය කරන්න ඉඩ තියෙනව, මම කවදාවත් කාටවත්ම ආදරය කරල නෑ"
ඔහුගේ මුහුණට එබෙමින් ඇය පැවසුවාය.

ඇයව පසෙකට කල සයිමන්
"උඹ හිතුවද මම හුජ්ජ බරට බිජ්ජ කෙලින පොඩි එකෙක් කියලා " යි කෝපයෙන් වෙව්ලමින් ඇසීය.

සයිමන්ගේ එවදනින් වෙරෝනිකාට ඇති වූයේ කේන්තියකි.
" පොඩි එවුන්නම් හුජ්ජ බරටවත් බිජ්ජ කෙලිනව, උඹ ඒකත් බැරි පොන්නයෙක් මිනිහෝ " වෙරෝනිකා පැවසුවේ අවඥාසහගත සිනාවක් මුවඟ රඳවාගෙනය.

තමන් වැටුණේ කුමන අවුලකදැයි සිතා ගන්නට නොහැකි වූ සයිමන් දෑතින්ම හිස බදාගෙන අසල වූ බිත්තියකට වාරු විය. මඳක් සයිමන්ගෙන් මෑත් වූ වෙරෝනිකා සිහින් හඬින් නැවතත් ඔහු ඇමතුවාය.

" සයිමන්, ඔයාට පේනවද අතන තියෙන කපුරු මල." පසෙකින් වූ කුඩා මේසය මත වූ මල් බඳුන පෙන්වමින් ඇය ඇසුවාය.

" ඔවු" සයිමන් කෙටි පිලිතුරක් දී නිහඬ විය.
" ඒක ලස්සනයිද සයිමන් " වෙරෝනිකා නැවතත් ඇසුවාය.

" ඔවු , ලස්සනයි, ඒක ලස්සනයිද කියල අහන්නත් දෙයක්ද " හෙතෙම පිලිතුරු දුන්නේ කෙසේ හෝ මිදී යන්නට වූ උවමනාව සිතේ තබාගෙනය.

"ඒක මට පොඩි කාලෙ අම්මයි තාත්තයි කානිවල් එකකදි අරන් දුන්න එකක්. මගෙ අම්මයි තාත්තයි මමයි සතුටින් උන්න දවසක් ඒක, ඒ දවස මතක් වෙන්නත් එක්ක මම ඒ මල මගෙ ලඟම තියා ගන්නවහැමදාම, සයිමන් දන්නවද දෙයක් ?" වෙරෝනිකා සයිමන්ගේ දෑත් අල්වාගෙන ඔහුට ලං වූවාය.

" මොකක්ද ? " සයිමන්ගේ මුවින් එවදන් පිට වූයේ දිගු සුසුමක්ද සමඟිනි. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. වෙරෝනිකා වැනි සුන්දර සරාගී යුවතියක දෑතෙහි පැටලෙමින් ලං වෙද්දී එසේ නොවන්නේනම් එය පුදුමයකි.

" ඔය කපුරු මලේ පෙති ගොඩාක් තියෙනව. හැබැයි කිහිප වතාවක් ඔය මලෙන්  පෙති කීපයක්ම හැලුන, ඒත් කාටවත් කියන්න බෑ පෙති අඩුයි කියල, පෙත්තක් දෙකක් අඩුයි කියල මලේ ලස්සන අඩුවක් වෙලාද සයිමන් ?" වෙරෝනිකා සයිමන්ගේ සිරුරෙහි දැවටුණාය.

ගත වෙලා ගන්නා උණුසුම් පහසින් මත් වී ගිය ඔහුට විදුලියක් තම සිරුර පුරා දුවන්නාක් මෙන් දැනෙන්නට විය. සයිමන්ගේ දෑත් ඔහුටත් නොදැනීම වෙරෝනිකාගේ බඳ වටා වෙලී තිබුණි. සිතට අවනත වනු හැර වෙනත් කිසිවක් ඔහුට අවැසි වූයේ නැත. වෙරෝනිකාගේ සුසුම් වල උණුසුමෙන් සියොලඟම හිරි වැටී යද්දී  සයිමන් ඇයව තදින් වැලඳගෙන උණුසුම් හාදුවකින් ඈ ඇසූ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දුන්නේය.